Blog van een conflictbegeleider

Dit is hoe je je eigenwaarde (weer) opbouwt

Dit is hoe je je eigenwaarde (weer) opbouwt
12-08-2022 15:00

Als je je eigen waarde niet ziet, heb je geen eigenwaarde. Zo simpel is het. En zonder eigenwaarde trek je altijd aan het kortste eind, zo is het ook nog eens een keer. 

 

Ik snap het wel, als je om je heen kijkt en op de sociale media, dan zou je zomaar kunnen denken dat jouw leven en jouw goede eigenschappen en jouw ideetjes allemaal maar bar weinig voorstellen. Anderen hebben het beter voor mekaar, veel beter. Maar iedereen die regelmatig een echt gesprek aangaat met een ander, weet wel beter. Al die mensen hebben ook 'hun dingen'. Er is niemand in deze wereld aan wie het lijden voorbij gaat. Echt niemand. Mindset is alles.

 

Afgelopen week twee overlijdens in mijn omgeving. Een vrouw van in de 60, na bijna 3 jaar gestreden te hebben tegen leukemie. Ze was het er niet mee eens dat ze zou sterven, kon het niet accepteren en maakte het zichzelf en iedereen om haar heen verschrikkelijk moeilijk. Tot het eind bleef ze boos en jaloers op haar familie en vrienden dat die zonder haar verder zouden gaan. Ze stierf met het gevoel verloren te hebben en een gevoel van waardeloosheid. Het was allemaal voor niks geweest. Dan die andere vrouw, eveneens van in de 60. Ze pleegde afgelopen week euthanasie nadat ze 5 jaar langs alles uit de kast had gehaald om waar mogelijk te blijven genieten. Haar wereldje was steeds kleiner geworden, maar het waren 5 prachtige jaren in haar ogen. Ze verliet het leven in dankbaarheid en in volkomen vrede. Mindset is echt alles.

 

Waarom heeft iedereen recht op eigenwaarde? Omdat ieder van ons er toe doet. Ieders bestaan heeft op ontelbare manieren invloed op het bestaan van anderen. En dus is het van belang hoe we ons voelen en gedragen. Als we op een positieve manier in het leven staan betekenen we sowieso gigantisch veel voor onze omgeving, daar hoef je helemaal niet knap, slim, rijk, of beroemd voor te zijn. (En mensen die dit zijn hebben trouwens ook lang niet altijd eigenwaarde!) De wereld zou voor velen simpelweg niet hetzelfde zijn zonder jou erin. Ja, mindset is werkelijk alles.

 

Mocht jij de overtuiging hebben dat je er niet toe doet, sta dan eens stil bij hoe je aan dat idee komt. Voelde je je niet gezien of gehoord als kind en besloot je dat er dan wel iets mis moest zijn met jou? Misschien maakte het jezelf afwijzen of kleiner maken het gemis aan liefde en aandacht op een gekke manier draaglijker voor jou. Maar dat is niet iets om aan vast te houden. Want jij bent een onbetaalbare schat, die alle liefde en aandacht in de wereld waard is. Dat jouw opvoeders je dat onvoldoende liet voelen en weten, had niks met jou te maken, maar met hen. Met hún staat van geest en mogelijkheden. Dus dat mag je voor altijd loslaten. Want mindset is alles.

 

Iemand met weinig eigenwaarde heeft vaak weinig conflicten en veel stress. Of juist heul, héul vaak conflicten en veel stress, dat kan ook. Gebrek aan eigenwaarde maakt dus conflictmijdend (inferieur opstellen) en/of agressief (superieur opstellen) en leidt tot perfectionisme en narcisme (overcompenseren): allemaal gedragingen die relaties van binnenuit uithollen. Je krijgt er scheefgroei en ellende van. Slecht voorbeeld voor eventuele kinderen ook. Normaal is dat het af en toe eens knettert in huis of op het werk, en ook dat je af en toe eens wat over je kam laat gaan. Niks mis mee, we zijn niet perfect en hoeven dat ook niet te zijn.

 

Belangrijker dan streven naar perfecte relaties is dat je je aanleert terug te komen op zaken die niet prettig zijn verlopen. Dat je het op een goeie manier uitspreekt en oplost met elkaar en je weer richt op de liefde en zorg voor elkaar,  Alleen zo versterk je de band. Want denk erom: mindset is alles. 

 

Ik zou zeggen: begin met je zelfperceptie bij te stellen door bewust het geloof in je minderwaardigheid los te laten. Daarnaast is er ook nog een onbewust stuk dat je alleen maar kunt kwijtraken door je oude wonden te helen. En een hele praktische weg om aan het herstel van je eigenwaarde te werken is door je conflicten op een constructieve manier op te lossen. Dit geeft een enorme boost aan je eigenwaarde. De moeite waard, want hierdoor zul je weer superleuke of mooie delen van jezelf herontdekken, die je al lang vergeten was. En wellicht ook nieuwe gaven en mogelijkheden ontdekken, waarvan je nooit gedacht had dat je daartoe in staat zou zijn. Beseffen hoeveel jouw bestaan en inzet er werkelijk toe doen, geeft energie. En maakt dat je je weer veel meer verbonden voelt. Want never forget, mindset is alles!

 

Groet!
aleXandra

 

Gerelateerde artikelen
Blog: Hieraan merk je dat je perfectionisme je in de weg zit, 2019

Vlog: Zelfliefde is niet egoistisch, 2018
Blog: Confrontatie-angst en hoe je er in 5 stappen vanaf komt, 2016

 

 

 
Vond je dit artikel de moeite waard? Doe me een plezier: deel het!  

 

Kan Europa wel vrede ontvangen?

Kan Europa wel vrede ontvangen?
28-03-2022 15:44

De vraag is: kan Europa wel vrede ontvangen? Ben jij ontvankelijk voor vrede? Voor je hier gelijk met 'ja hoor' op reageert wil ik je toch wat gedachten meegeven ter zelfreflectie. Want als conflictcoach ben ik me van het volgende zeer bewust: vrede vergt een geest die niet compleet in de stress zit. Vrede kan simpelweg niet landen in de geestelijke wanorde die gepaard gaat met stress. Ergo: als wij in Europa vrede willen, dienen we allemaal ons eigen steentje daaraan bij te dragen door onze eigen geest op orde te brengen en ons niet te laten meeslepen door demonisering, haat- en wraakgedachten. Anders gesteld: als we vrede willen zullen we oog moeten blijven houden voor de belangen, natuurlijke cq menselijke behoeften en waarden van de andere partij. Vrede vergt een mentale inbedding.  

Orde versus wanorde

Je geest op orde brengen, hoe doe je dat? Tja, hoe ontstaat orde?
Met name door je keuzes en gedrag af te stemmen op waar je voor staat. Dus ken je waarden! Daarbij door je natuurlijke zorgtaken te vervullen, dat zijn de zorgtaken die natuurlijkerwijs bij jouw plek in de relatie horen. Alsook door heldere grenzen te stellen, daar waar de ander onvoldoende rekening houdt met jouw belangen en veiligheid. Soms hoef je die grenzen alleen maar te uiten en misschien te verhelderen, maar soms is er meer nodig. Een belangrijke richtlijn hierbij is: problemen met liefde (gebrek aan) los je op met liefde; problemen met macht (machtsmisbruik), los je op met macht. Laat dat even tot je doordringen.

Vormen van machtsgebruik

Maar let op: macht is niet hetzelfde als geweld. Gebruikmaking van macht kan òòk een daad van liefde kan zijn. Voor de helderheid schets ik hieronder een aantal verschillende vormen van macht. Je hebt: 

  • identificatiemacht > invloed uitoefenen op anderen door aantrekkelijkheid, charisma en/of kundigheid (bv een BN-er die ergens voor op komt).
  • deskundigheidsmacht > invloed uitoefenen door meer kennis of skills
  • hiërarchische macht > invloed uitoefenen door je positiemacht te gebruiken (1 en 3 gaan vaak samen, maar anders dan de eerste is deze afhankelijk van draagvlak/support)
  • belonende macht > invloed uitoefenen door positieve gevolgen in het vooruitzicht te stellen
  • dwingende macht > invloed uitoefenen op de ander middels het creëren van angst

Je kunt elke vorm van macht positief en negatief inzetten, waarbij opgemerkt dient te worden dat je met dwingende macht erg snel in de gevarenzone beland. Toch kan dreigen soms wel eens een goede optie zijn, maar alléén als de onderliggende intentie klopt. Dat je daarmee ruimte creeert voor de ander om zijn houding en gedrag bij te sturen. Zo kun je ongewenst gedrag bv soms tackelen met een eenvoudig 'weet dat je in de gaten wordt gehouden' en er verder het zwijgen toe doen. (Wel voor jezelf termijn bepalen en maatregelen nemen als het gedrag niet veranderd is natuurlijk.)

In geval van oorlog

Oorlog - ook die tussen twee mensen - kun je dus niet stoppen met eenvoudigweg je grenzen te uiten en verder het beste te verwachten van de andere partij (vertrouwen op de strategie van de liefde). Dit zal niet voldoende gaan zijn om beschadigend grensoverschrijdend gedrag te stoppen. Bij beschadigend gedrag zijn harde grenzen noodzakelijk, met gebruikmaking van macht. (En heb je die macht zelf niet, dan zul je 'm moeten inschakelen om uiteindelijk overeind te kunnen blijven.) Waarbij er dus meer reactiemogelijkheden zijn dan alleen optie 1, degene waar Poetin gebruik van maakt. Een goede combinatie van de vier andere machtsstrategieen is onze enige kans om uit de cirkel van geweld te geraken... 

Compassie en grenzen stellen gaan prima samen

Slachtoffers die niet gezien, gehoord en geholpen werden, worden vanzelf daders. Gedreven door het verlangen de innerlijke onmacht en kwetsuur te overwinnen zijn daders tot alles in staat. Wat we ook zien bij Poetin. En wat niet betekent dat dat we geen harde grenzen zouden mogen stellen aan zijn gedrag. Er is een groot verschil tussen innerlijke compassie en vergeving en uiterlijke compassie en vergeving. Je kunt innerlijk compassie hebben en vergeven en uiterlijk harde grenzen stellen. Die innerlijke kant is belangrijk, want een voorwaarde voor de terugkeer van vrede, zodra die ander in woord en daad laat zien te zijn gegroeid. Blijf je ook innerlijk vasthouden aan oorlog en haat, dan vergiftig je daarmee èn je eigen leven (want daarmee blijf je agressie aantrekken) en je bemoeilijkt dat het ooit weer goed komt.  

Hoe jij in de oorlog staat is belangrijk!

Ik schreef dit blog om uit te dragen dat hoe jij persoonlijk mentaal in de oorlog staat er toe doet! Jij maakt deel uit van het collectieve bewustzijn en kunt er voor kiezen bij te dragen aan constructieve groei en ontwikkeling, of niet. Ik ben heel benieuwd welke stem collectief doorslaggevend gaat zijn: die van de stress en de wanorde (terugmeppen), of die van de constructieve zelfsturing en de orde (in goede banen leiden). Voor mijzelf weet ik het wel: ik richt mijn geest op het laatste. Wat inhoudt dat ik oog wil blijven houden voor de belangen en behoeften van de tegenstander en vindt dat daar rekening mee moet worden gehouden. Want ten diepste sturen die (en niet de oppervlakkige haat van de tegenstander) het conflict aan. Terughaten is de gemakkelijkste reactie, die geen andere mogelijkheid openlaat dan negatief resultaat en meer ellende. En die voorkomt dat de cirkel van geweld doorbroken wordt. Wat mij betreft dus een no go area. Alleen samen kunnen we bedding geven aan vrede in Europa. 

© aleXandra van Smoorenburg

 

 

Help je mee mensen te herinneren aan wat hun eigen rol in de vrede kan zijn?
Please, deel dit artikel! 
 
 

 

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 

 

Wel of geen Vertrouwenspersoon bij grensoverschrijdend gedrag

Wel of geen Vertrouwenspersoon bij grensoverschrijdend gedrag
15-02-2022 15:14

"Om grensoverschrijdend gedrag bespreekbaar te maken moeten veel drempels geslecht worden. Medewerkers (lasthebbers, omstanders en zelfs leidinggevenden) zijn bang voor conflict, voor baanverlies, voor ontkenning of bagatellisering, voor het vergooien van kansen en voor verslechtering van de werkrelatie. Ook zijn ze bang dat het er alleen maar erger door wordt en/of dat ze buiten de groep zullen gaan vallen. Deze angst blijkt bovendien vaak niet onterecht. Het vergt een grote investering van leidinggevenden om ervoor te zorgen dat deze gevolgen niet bewaarheid worden…

 

Melders van grensoverschrijdend gedrag zijn bang voor de ‘oplossingen' die een leidinggevende kan kiezen. Behalve met schuld- en schaamtegevoelens zitten ze vaak ook nog met een stukje loyaliteit richting de ‘dader' (hij is ook aardig). Vaak hopen ze dat het vanzelf overgaat en het rotgevoel verdwijnt en ze willen niet 'klikken'.Aldus Marcel van Oss, directeur van de Opleiding Vertrouwenspersoon. En daar is geen woord van gelogen of overdreven. Dit alleen al maakt duidelijk dat het indienen van een klacht - en daarmee de gang naar de Vertrouwenspersoon of Politie - niet de beste eerste stap is om te zetten voor zowel het slachtoffer, als de organisatie.

De nadelen een klachtenprocedure

De vraag die elk slachtoffer van (seksueel) grensoverschrijdend gedrag zichzelf zou moeten stellen is: gaat een klachtenprocedure mij werkelijk helpen? Mogelijk heb je het idee dat het indienen van een klacht de enige mogelijkheid is om de situatie recht te zetten. En de enige manier om het beschadigende gedrag te stoppen. Dat kan best zo zijn, maar … ben jij zelf wel klaar voor een dergelijke procedure? Oftewel: kun jij een dergelijk traject op dit moment wel aan? Vertrouwenspersonen, politieagenten en advocaten helpen je bij de zakelijke kant van het conflict, en niet met wat je allemaal doet en hoe je daar handiger mee om kan gaan en bepaalde dingen los kunt laten. 

 

Een klachtenprocedure kan lang duren, soms jarenlang!, en leidt zonder meer tot verstolling van het probleem. Je moet iedere keer weer opnieuw vertellen wat er precies gebeurd is en met bewijzen komen dat jou onrecht is aangedaan, wat helaas vaak onvoldoende mogelijk blijkt. En dat kost veel slachtoffers enorm veel energie. Een klachtenprocedure, hoe terecht ook (!), wrijft het trauma er vaak dieper in en leidt gemakkelijk tot secundaire victimisatie. En doordat het pad van de bevrijding niet ingeslagen kan worden, komt het leven van slachtoffers soms jarenlang stil te staan! Het klinkt misschien belachelijk, maar het is volkomen terecht dat slachtoffers en organisaties worstelen met de vraag of ze bepaalde zaken wel of niet aanhangig moeten maken bij een Vertrouwenspersoon. Soms is het voor iedereen beter niet het pad van de klachtenprocedure op te gaan.  

Bespreekbaar maken betekent niet per se een klachtenprocedure starten

Bespreekbaar maken is inderdaad buitengewoon belangrijk, maar niet hetzelfde als een klachtenprocedure beginnen. Want een afgehandeld conflict is bepaald niet hetzelfde als een opgelost conflict! Klachtenprocedures kunnen hun doel gigantisch voorbij schieten en meer schade toebrengen dan dat ze helpend, laat staan helend en bevrijdend werken. Ik heb dat vaak genoeg meegemaakt in mijn conflictcoachingpraktijk. Onlangs nog iemand die 4 jaar geleden op het werk klappen kreeg van een collega, zèlf naar huis werd gestuurd (ipv de collega) en zijn wetenschappelijke carrière verloor. ‘De hulp’ van maar liefst twee vertrouwenspersonen plus de ombudsman van de universiteit leverde hem helemaal niets, nada, nul op, terwijl hij in principe ijzersterk stond. Sterker nog: hun hulp bracht hem verder van huis! Hoe ondermijnend is een dergelijke ervaring?!

Wat slachtoffers vaak wèl willen

Slachtoffers zijn vaak verward en soms total loss van binnen en simpelweg niet klaar om hun zaak aanhangig te maken bij de politie of vertrouwenspersoon. Behalve dat dit hen voor allerlei risico's stelt die ze op dat moment niet overzien, hebben ze er eigenlijk ook de energie niet voor. Ze moeten eerst zelf weer op hun pootjes komen te staan. Als buitenstaander is het erg gemakkelijk om te zeggen: 'Ik zou er werk van maken; ik zou morgen naar de politie gaan!' Het slachtoffer denkt maar al te vaak: ‘Jaja, en dan?! Wat schiet ik daar mee op? Ik wil m’n baan niet kwijt. Ik wil mijn kansen niet vergooien. Ik wil de zaak niet groter maken dan nodig is. Ik wil helemaal geen klacht indienen, maar ik wil wèl dat het gedrag stopt! Ik wil wèl een veilige werkplek cq beschermd worden! En ik wil ook graag weten hoe ik mezelf bescherm en de situatie zo beinvloed, dat deze verandert. Want ik wil wèl mijn werk voort kunnen zetten!’ 
Fair enough. Het is niet meer dan eerlijk om slachtoffers ook bij die wens de ondersteuning te bieden die ze nodig hebben.   

De behoeften van elk slachtoffer

Elk slachtoffer van seksueel en ander grensoverschrijdend gedrag heeft behoefte aan een 100% veilige omgeving om zijn/haar verhaal te doen, zonder bang te hoeven zijn dat diegene aan wie dit verhaal verteld wordt met dit verhaal aan de haal gaat! (doorvertellen) Of in een traject worden gepusht waar hij/zij niet klaar voor is. Schakel dan ook een externe partij in die die veiligheid kan bieden. 

 

Elk slachtoffer van seksueel en ander grensoverschrijdend gedrag heeft behoefte aan grip op zijn emoties en herstel van zelfvertrouwen/eigenwaarde. En heeft daar doorgaans hulp bij nodig. Als er geen sprake is van een persoonlijkheidsstoornis is er geen psycholoog of psychiater nodig, maar een coach. 

 

Elk slachtoffer van seksueel misbruik en ander grensoverschrijdend gedrag zoekt naar de beste strategie om met de situatie om te gaan. En heeft er doorgaans hulp bij nodig om uit te vinden hoe hij de situatie voor zichzelf in goede banen kan leiden. Wat niet vanzelfsprekend uitmondt in de keuze voor een klachtenprocedure of juridisch traject! Sommigen geven uiteindelijk de voorkeur aan bemiddeling (relatie centraal), anderen aan mediation (belangen centraal). Omdat dit hele belangrijke voordelen kan bieden. 

Stap 1: individuele transformatieve conflictcoaching bij psychosociale arbeidsbelasting

Beter dan gelijk doorjakkeren naar professionals die hulp bieden bij het afhandelen van conflict (zoals een vertrouwenspersoon, de politie, een mediator, of een advocaat) of professionals die het conflict psychologiseren (zoals psychologen, therapeuten en psychiaters) is het naar mijn idee, om het slachtoffer eerst een pas op de plaats te gunnen voor herstel (grip op emoties) en bezinning op wat hij of zij ècht wil en daarbij nodig heeft. En dan ook te leren hoe, na alles wat er gebeurd is, toch het lastige gesprek op een waardige en succesvolle manier te voeren. 

 

Transformatieve conflictcoaching biedt de medewerker de broodnodige grond onder de voeten om het proces aan te kunnen en er zelf goed uit te komen. Bij gebrek aan een goede all round interventie op dat niveau ontwikkelden wij 20 jaar geleden de Vrijplaats®. Deze biedt precies die specialistische ondersteuning en begeleiding, die zowel slachtoffers als daders van grensoverschrijdend gedrag nodig hebben: een 100% veilige plek + transformatieve conflictbegeleiding die de medewerker in staat stelt de situatie constructief te hanteren, te benutten en los te laten. Voor het slachtoffer kan dit alsnog ook een klachtenprocedure inhouden, maar vaak ook niet en is men in staat de situatie in contact op te lossen. Wat alle betrokkenen, inclusief de organisatie, sowieso groei en soms ook nog winst oplevert. 

 

Ken jij iemand die worstelt met de vraag wat in hemelsnaam te doen, wees zo behulpzaam deze mail even door te sturen. Niet voor mij, maar voor hèn! Zodat ze beter geinformeerd een keuze maken. Ze mogen me ook gerust bellen om hun situatie voor te leggen en ik zal iedereen met plezier helpen de voor hen juiste keuze te maken. Dankjewel. 

 

© drs. Alexandra W.M. van Smoorenburg
conflictbevrijder

 

Gerelateerde artikelen

 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Doe me een plezier: reageer, like of deel het!  

 

 

Voorkom dat feedback geven omslaat in ruzie (do's en don'ts)

Voorkom dat feedback geven omslaat in ruzie (do
04-01-2022 12:55

Een collega feedback geven kan zomaar in ruzie uitmonden. Het komt er namelijk nogal op aan hoe je iets zegt. Vaak gaat het al mis bij de intro. Gelijk met je irritatie komen gaat zeker niet werken, maar al te omzichtig formuleren werkt al evenmin! Lees eerst hoe de meesten van ons de bietenbrug op gaan.   

Begin je feedback nooit zo: 

"Ik heb het gevoel dat jij …/ Volgens mij ben jij… / Ik vind dat jij … / Jij dit of dat"  Als je ruzie of gedoe wil, moet je met een interpretatie of hard oordeel komen. Dan schiet de ander geheid in de verdediging. Wil je iets bespreekbaar maken, benoem dan de feiten en laat je oordeel achterwege.

"Neem het niet persoonlijk hoor, maar …" Hoezo, niet persoonlijk? Feedback geven is persoonlijk! Je valt toch over het handelen van diegene die je aanspreekt? Ga dat dan niet ontkennen.

"Ik ben maar gewoon eerlijk hoor, maar …"  Hèh? Ben je normaal niét eerlijk dan?

"Het is misschien een kleine opmerking hoor, maar …"  Ook onhandig, want zo maak je het voorval al op voorhand klein terwijl het je wel irriteert.

"Doe ermee wat je wil, maar …"  Klinkt vrijgevig, maar je legt de loper uit voor je collega om niks met je opmerking te doen …

"Sorry dat ik het zeg hoor, maar …"  Vraagje: hoe serieus neem jij jezelf als je dit zegt? Waarom zou je je moeten verontschuldigen voor jouw feedback? Met jouw feedback verleen je de ander een gunst!

"Hoe vond je het zelf?"  Duh. En stel nou je collega zegt “prima!”; dan is het gesprek meteen ten einde!

 

Hoe de onaangename boodschap dan wel over te brengen? 

Samenvatting. De belangrijkste succesfactoren voor een goed verloop van een lastig gesprek zijn: de intro (plaatsing in positief kader), de gespreksopbouw (licht-donker-licht) en de zorg voor tweerichtingsverkeer (gelijkwaardigheid).

 

Ga als volgt te werk: reageer niet gelijk; bereid je goed voor, ook je vragen aan de ander; geef van te voren aan waar je het over wil hebben (feiten/gedrag) en waarom; plaats je feedback in een positief kader; formuleer je beleving, bezwaren, punten, belangen en grenzen vriendelijk doch onomwonden; benoem je eigen aandeel; geef duidelijk aan wat je wil; maak samen nieuwe afspraken (wordt concreet) en kom er op terug. 

 

Hieronder de toelichting. 

 

geel balletje Wacht tot na het vervelende moment (maar wacht niet te lang!)

Geef je feedback bij voorkeur niet 'in the heat of the moment’, want dan zeg je al gauw verkeerde dingen. Kalmeer jezelf eerst, bespreek het eventueel met een buitenstaander (niet met een andere collega!), slaap er een nachtje over en kom er op een geschikt moment met de juiste woorden op terug. Doe het, want er is weinig wat jou meer persoonlijke groei oplevert dan het oplossen van een conflict! 

 

geel balletje Geef van te voren aan waar je het over wil hebben en beperk je tot één onderwerp

Geef serieuze feedback niet in de wandelgangen of tijdens een overleg met anderen erbij, maar maak een afspraak met dat doel, zodat die ander er niet door overvallen wordt. Want dat zou jij ook niet prettig vinden, toch? Geef in je uitnodiging duidelijk aan over welk specifiek feit of gedrag je wil praten en waarom (intentie en/of doel). Krijg je daar een akkoord op en haalt de ander er tijdens het gesprek toch allerlei andere dingen bij, dan kun je dit gemakkelijk stoppen: "We hadden afgesproken het hier-en-hier over te hebben; als je het ook daar-en-daar over wil hebben kunnen we daar wat mij betreft een andere afspraak voor maken." Want een gesprek dat alle kanten op gaat leidt meestal nergens toe. 

 

geel balletje Plaats je feedback in een positief kader

‘Key’ is je feedback in een positief kader te plaatsen. Dat maakt het voor de ander gemakkelijker jouw feedback te ontvangen. Begin je gelijk te vertellen waar je last van hebt, dan lok je daarmee uit dat de ander in de verdediging schiet of gaat lopen ontkennen en is de kans groot dat je niks gaat bereiken. Feedback die in een positief kader is geplaatst is veel minder bedreigend voor het ego van de ander. De kans op een goed verloop van het gesprek is dan vele malen groter. 

 

Hier een aantal manieren om je feedback in een positief kader te plaatsen: 
1) toon begrip voor de handelwijze van de ander
Hiermee laat je de ander weten dat je je in hem of haar verplaatst hebt. Benoem niet alleen dat je het begrijpt, maar vertel de ander wat jij ervan meent te begrijpen. En vraag of dit een beetje klopt. Dat komt veel meer binnen dan alleen zeggen: ik begrijp je.

2) benoem welke behoefte van jou door het gedrag of feit in de knel kwam/komt.
Dit is wat men noemt: je kwetsbaar opstellen. Je kunt dit minder kwetsbaar maken voor jezelf door je behoefte positief te formuleren! In dat geval zeg je niet: ik voel me niet gehoord / gezien door jou, maar: voor mij is belangrijk dat mijn visie ook gehoord wordt. Of: ik wil graag gezien worden in wat ik bijdraag!

3) benadruk je positieve intentie en/of doel met het gesprek
Hiermee speel je in op het wij-gevoel en op een gedeelde toekomst. Denk er vantevoren goed over na waarom je dat gesprek uberhaupt wil, en geef dat vervolgens aan. Misschien wil je feedback geven in het kader van een goede afstemming, of voor meer begrip voor elkaar, voor herstel van het vertrouwen, uit respect voor elkaars tijd, om meer te bereiken samen, vanwege de betekenis die jullie vriendschap voor je heeft, et cetera.

4) benoem waar het je ten diepste om gaat 
Geef aan om welke waarde of essentiele kwaliteit het jou gaat. Laat dit belangrijker zijn dan je behoefte de ander te corrigeren! En dan ook hier weer de tip positief te formuleren. Dus niet: ‘ik mis de openheid in onze relatie’, of ‘ik kan niet tegen oneerlijkheid’, of ‘ik mis hier alle loyaliteit’ maar: ‘wat voor mij belangrijk is in een relatie of samenwerking is openheid cq eerlijkheid cq loyaliteit.’

geel balletje  Formuleer je probleem en wens duidelijk, en maak geen drama 

Na de positieve inbedding, die de ander reeds op niet-aanvallende wijze erop voorbereidde te horen waarom het gebeurde feit of gedrag lastig of onacceptabel voor jou is, is het nu tijd je  jouw punten op te voeren. Geef aan hoe je het feit of gedrag beleefd hebt; hoe dit conflicteert met jouw normen, regels en/of belangen. En benoem zonodig ook je grenzen en de risico's waarvoor het gebeurde jou plaatst(e).

 

NB Probeer vriendelijk te blijven hierbij! Je kunt aardig en duidelijk tegelijk zijn. Laat je gevoel voor drama thuis. Het is geen enkel probleem je beleving te benoemen (dat maakte mij boos, of onzeker, of machteloos), maar ga niet lopen schreeuwen of huilen als het even kan. De ander is niet verantwoordelijk voor jouw emoties en kan ze ook niet weghalen; dat is volledig aan jou en vergt doorgaans bewustwording van de angel, onttriggering en emotionele zelfzorg, wat je kunt leren.

 

Nadat jullie wederzijds alle aspecten van het probleem doorgesproken hebben is het belangrijk de focus naar de toekomst te verleggen. Deel vooral je heldere inzichten (waaronder je eigen aandeel) en wees duidelijk over wat je wil, hoe je het wil en wat je wisselgeld is. Gaat het om een vet probleem, zoals bij psychosociale arbeidsbelasting (na agressie, geweld en/of seksuele intimidatie), dan zou ik zeker voor conflict- & lifecoaching gaan om de voor jou belangrijke details boven tafel te halen. Brainstorm samen over 'hoe verder' en maak concrete afspraken. Plan in hetzelfde gesprek nog een afspraak in om verder te praten of de afspraken te evalueren!

 

geel balletje Bereid je voor op tweerichtingsverkeer!

Een goed gesprek gaat niet alleen over wat jij wil, denkt en voelt, maar ook over de ander. Dus denk van tevoren niet alleen na over jouw punten, maar bereid ook wat oprechte en open vragen aan de ander voor. Daarmee kweek je een hoop goodwill. Je kunt bijvoorbeeld vragen naar wat voor de ander belangrijk is, naar de omstandigheden, naar informatie die de ander ter beschikking had, naar diens beleving (nb Pas wel op met vragen als: ‘Waarom deed je dat?’ Dat komt al gauw beschuldigend over), naar hoe de ander verder wil/ de oplossing zou willen vormgeven. Op deze manier bouw je op een respectvolle en gelijkwaardige manier samen aan een wederzijds bevredigende oplossing of uitweg. 

  

Met deze line of flight moet het gaan lukken. Durf je niet, dan heeft jouw systeem daar vast een hele goede reden voor en valt er iets waardevols te leren, helen en bevrijden. Weet je welkom.  

 

aleXandra van smoorenburg
© De Vrijplaatscoach 

 

Gerelateerde artikelen

 
Vond je dit artikel de moeite waard? Doe me een plezier: reageer, like of deel het!  

 

reacties  0 reacties reageren

Kerstblog met ontspanningsmeditatie (audio-opname)

Kerstblog met ontspanningsmeditatie (audio-opname)
19-12-2021 22:16

twee muzieknoten "It's the most stre-hessfull time of the year, ding dong ding dong" twee muzieknoten pleeg ik rond de kerst nogal eens te zingen. Terwijl we deep down allemaal toe zijn aan rust en lekker cocoonen in die donkere periode hebben we het de afgelopen 50 jaar zo geregeld dat het we het almaar drukker kregen met de kerst. Een boom sjouwen, versieren (elk jaar anders graag!), cadeaus inslaan, de lekkerste hapjes scoren, kerstbrunch hier, galadiner daar, een mooi concert, iets ter bezinning doen, jawel, hartstikke leuk allemaal, maar ook: tong op de schoenen. Maar dit jaar niet dus! Dankzij de nieuwe Coronamaatregelen zijn we gedwongen het rustig aan te doen. Maar na de eerste schrik, ontsnapte mij al rap een zucht van verlichting... Had jij dat ook?

 

Opeens moest ik denken aan de kerst vroeger thuis, 50+ jaar geleden dus... Aan hoe we samen de beelden uit het oude krantenpapier haalden. En het trotse gevoel als jij het kindje in de krib mocht leggen. Aan de nachtmis om 12 uur 's nachts (joepie, lekker lang op blijven!), met al die lichtjes op het altaar die nóg meer gingen stralen als ik mijn ogen dichtkneep. Aan zingend aan de hand van m'n vader naar huis lopen, waar de pasteitjes al klaar stonden (want je pas mocht eten ná de nachtmis). Aan de boom met kaarsjes (emmer water ernaast!) en slechts een paar gekleurde ballen erin. Aan het bezoekje de volgende dag aan de knik-engel in het klooster van Koningsbosch... Het was zo feestelijk allemaal, maar toch was er ook nog dat stille aanwezig. Dat stille ja... waar is het gebleven? Heb jij daar nog herinneringen aan? 

 

Misschien kan Corona ons helpen de weldaad van die sfeer van stilte en bezinning die zo past bij deze tijd van het jaar te herontdekken. Hoe goed zou dat zijn in deze overspannen tijd en maatschappij?!... Stel je eens voor, dat we samen deze kwaliteiten opnieuw op het schild zouden heffen en daar nieuwe rituelen omheen zouden maken, die passen bij de huidige tijd. Ontspannen rituelen, gerelateerd aan de natuur en liefde en aandacht voor elkaar, en niet aan de commercie. Hoe weldadig om daar bewust voor te kiezen...

 

Nou, laat ik zelf maar alvast beginnen met het delen van een nieuwe ontspanningsmeditatie voor jullie. Hieronder te downloaden bij het grijze microfoontje helemaal onderaan. Het prettigst is om bij het afluisteren je oortjes te gebruiken. En verder: een vredige en ontspannen kerst gewenst!

Liefs,

aleXandra

 

Gerelateerde artikelen

Blog: Wek het licht in jezelf - kerstmeditatie 2020

Vlog: Zelfliefde is niet egoistisch, kerst 2018
Blog: Een kerst met zelfmoordgedachten... (waar gebeurd), 2015

  

 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het op je sociale medium! 

 

Luister!

Het paardenmiddel bij depressieve gevoelens (zelfhulp)

Het paardenmiddel bij depressieve gevoelens (zelfhulp)
25-11-2021 20:10

Er wordt nogal eens denigrerend over zelfhulp gedaan, maar feit is dat ieder mens het uiteindelijk wèl zelf moet doen. En eenvoudige goede gewoontes kunnen daar veel in betekenen. Zoals het beoefenen van... dankbaarheid. Voor veel mensen een begrip waar ze jeuk van krijgen en ik moet zeggen: ook bij mij duurde het best lang voordat ik er iets mee kon. Lange tijd vond ook ik alles wat goed liep normaal en wat fout liep vervelend en abnormaal. En wanneer er iets bijzonders boven het normale uit sprong -  een leuk feestje, een financiele meevaller, een goed vakantieadresje - dan zag ik dat vooral als iets wat ik verdiend had...

Zielsgelukkig om niks

Met het ouder worden en het ervaren van tegenvallende vanzelfsprekendheden, (bijna-)ongevallen, ziekten en verliezen - wie kent het niet? - werd ik vanzelf dankbaarder. Al schrijvend herinner ik me de eerste keer dat ik bewust dankbaar was om niets. Ik was ergens in de twintig en zag een buurvrouw op het dak van haar appartement in Amsterdam reigers voeren. Beng!! Het kwam recht mijn hart in. Alsof de zon doorbrak! Het geluk dat door me heen stroomde bij het aanschouwen van dat moment van aandacht en verstilling bracht zelfs tranen in mijn ogen. Ik herinner me nog dat ik daarna dacht: huh, waarom maakt dit mij zo blij?! En dat ik toen besefte dat het dankbaarheid was wat ik voelde. Dankbaarheid voor feit dat ik leefde en de pure schoonheid en echtheid van dat moment had meegekregen.  

Paardenmiddel tegen depressiviteit 

In de psychologische vakliteratuur is sprake van overdonderend wetenschappelijk bewijs voor de voordelen van dankbaarheid. En binnen werkelijk elke religie is het ontwikkelen van 'an attitude of gratitude' een hoofdprincipe. Met een dankbare levenshouding geniet je namelijk meer van het leven, versterk je vriendschappen, word je socialer, behulpzamer, empathischer, minder jaloers en minder materialistisch. Plus dat je er beter van gaat slapen. Het is kortom het meest overtuigende zelfhealing recept tegen chronische ontevredenheid en verzet tegen de harde feiten van het leven.

Zo kom je bij die pot met honing

Hoe dat recept precies luidt? Journalling. Dagelijks noteren waar je dankbaar voor bent en waarom. Er zijn zelfs handige apps die dit faciliteren. Hierdoor ontwikkel je een scherper oog voor geluk; word je alerter op de positieve dingen op je pad.  Waardoor je vanzelf de positieve effecten van dankbaarheid gaat ervaren. Een van de mooiste dingen daarvan is dat je gaat ontdekken wat jou ècht gelukkig maakt. Want als je terugleest, kom je er misschien achter dat het heel andere dingen zijn dan je dacht. Niet eens die baan, of dat huis, of die spetterende seksuele relatie, maar dingen als een spelletje doen met je vrienden, huiselijkheid met je kinderen, een prachtige avondlucht, een mooi gesprek met een collega, de tuin wieden, de regen op je dak. Goed om te beseffen. 

Het leven is zo mooi.

 

Dankjewel voor het lezen! 

aleXandra

 

Gerelateerde artikelen

Blog: Hoe word je gelukkig? Mijn visie op deze universele lezersvraag, 2013   
Artikel: Veranker je hartkwaliteiten en versterk je charisma  Leer hoe je goede intenties omzet in gedrag, 2013
 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Uplift je jaloezie

Uplift je jaloezie
16-11-2021 14:32

Ben jij wel eens jaloers? Op de schoonheid, de goede eigenschappen, het geluk, het succes, of de rijkdom van anderen bijvoorbeeld? Da’s niet fijn hè? Je verzuurt en verbittert erdoor en kunt er zelfs ziek van worden. Net als van alle andere negatieve emoties trouwens. Maar wat mij opviel in mijn werk als conflictcoach was dat jaloezie veel meer ondergronds blijft dan die andere negatieve emoties. Mensen komen er niet zo snel mee uit zichzelf. En wat ook opvallend is – en tricky! - is dat wie er zelf weinig last van heeft, vaak grote moeite heeft jaloezie te herkennen. Terwijl het de bron is van heel veel conflict.

Jaloezie op de werkvloer bron van PSA

Ook op de werkvloer is jaloezie alom aanwezig. Wanneer men de ander een bepaalde promotie of kans niet gunt bijvoorbeeld, omdat men zichzelf de betere partij had gevonden en vindt niet dezelfde kansen te hebben gehad. Ook kan er kift zijn rondom schaarse middelen, succesvolle werkrelaties, of prestigieuze taken, opdrachten of afspraken. Jaloeziepatronen op de werkvloer herken je bijvoorbeeld aan sterke competitiedrang, kift, geroddel, sabotage, pestgedrag, conflictvermijding, leedvermaak, vergelijken, devaluerende en neerbuigende opmerkingen, kritiek opsparen tot een openbaar moment, ogen uitsteken (opscheppen over eigen prestaties), niet feliciteren met een behaald succes, en de lijst is vast nog langer. Het is dan ook een belangrijke oorzaak van psychosociale arbeidsbelasting (PSA).

Weg met dat taboe op jaloezie

Jaloezie is vervelend voor de ander, maar minstens zo vervelend voor de persoon die er last van heeft. Mijn stellige indruk is dat er op jaloezie veel meer schaamte en schuldgevoel (oordeel) zit dan op andere negatieve emoties. Angst, verdriet, boosheid, frustratie worden veel gemakkelijker bespreekbaar gemaakt, zelfs in de veilige setting van coaching en begeleiding. En dat is jammer, want jaloezie is een normale menselijke emotie, die naar mijn idee vooral schadelijke gevolgen heeft omdat men het voor zichzelf niet wil weten! En dat is wel nodig, want wat je niet erkent en bekent, bestuurt jou, en kun je niet verheffen en loslaten.

Emoties hebben een functie

Ik zou dan ook willen zeggen: kom op mensen, laten we dat oudchristelijke taboe er maar eens van afhalen met z’n allen, want dat veroorzaakt mijns inziens meer ellende dan de emotie zelf. Erken nou maar gewoon waar je last van hebt, want daarmee kom je verder. Emoties hebben namelijk een functie. Ze willen je ergens op attendéren, niet meer en niet minder, en zijn geenszins bedoeld om in te blijven hangen. Door ze uit te leven in plaats van er naar te luisteren, mis je de boodschap die jouw systeem aan je afgeeft. En die wil je horen, toch?

Uit de schaduw in het licht

Elke negatieve emotie heeft een schaduw- en een lichtkant. Maar om bij de lichtkant te komen, moet je wel eerst je eigen schaduw willen zien. Jaloers zijn betekent dat je als dood bent om iets of iemand te verliezen (angst), of dat je op een dwangmatige manier wil hebben wat de ander heeft (begeerte). Jaloezie gaat dus altijd over dwangmatig willen krijgen, hebben, of vasthouden. Wat kan uitmonden in afgunst. Afgunst maakt dat je geen mogelijkheid laat liggen om de ander zijn bezit te ontnemen, zelfs als je hierdoor zèlf schade lijdt. Waarmee je in de sfeer van dwang en geweld begint te komen. Van beschadigen en jezelf vergiftigen. Wat natuurlijk volkomen ridicuul is, maar het gebeurt. Door gebrek aan helderheid in het koppie. Sad enough.

Uplift je jaloezie

Wat ik hier vooral wil zeggen is dat jaloezie op zich geen zonde is, zoals in het Christendom wordt beweerd, maar dit wel kan worden als je haar niet erkent voor wat ze is: een normale menselijke emotie, die jou ergens attent op wil maken en richting wil geven. Transformatieve coaching laat je behalve uit die bron van angst en begeerte óók uit de bron van liefde en wijsheid in jouw systeem tappen, en laat je ervaren hoe dát voelt. Daarna zie je pas dat je een keuze hebt en de jaloezie ook als startkabel kunt gebruiken. Teneinde te bereiken wat er door jou geleefd wil worden. Want denk erom: mensen kiezen niet voor jaloezie en afgunst; ze zijn erdoor bezeten. 

 

© aleXandra van Smoorenburg

Gerelateerde artikelen

Vlog: De ergste pestkop ooit, oktober 2018

Blog: Ontmoet je schaduw, oktober 2015

Blog: Tolerantie als valkuil, oktober 2015

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Zo lukt het ook jou om nee te zeggen (twee routes)

Zo lukt het ook jou om nee te zeggen (twee routes)
14-10-2021 14:52

Nee zeggen tegen iemand als je gewend bent om ja te zeggen kan een enorme uitdaging zijn. Onbewust leerden velen van ons van kinds af aan dat ja zeggen goed is en nee zeggen verkeerd. Want je merkte al gauw dat je door te voldoen aan eisen en verzoeken van anderen niet alleen conflicten en kritiek kon vermijden, maar ook lof en liefde kon verdienen. Dat was dubbele winst. Oftewel op korte termijn alleen maar voordelen. Nogal wiedes dat je die neiging tot toegeven ontwikkelde! Maar helaas is nee zeggen onlosmakelijk verweven met het maken van eigen keuzes. Als jij uit angst voor afwijzing geen nee mag zeggen van jezelf, heb je jezelf in feite van je keuzevrijheid beroofd. 

 

Waarom is nee zeggen toch zo lastig? Dit lijkt volgens de geleerden vooral zo te zijn vanwege het risico dat je loopt op afwijzing. Afwijziging voelt namelijk als pijn. Onderzoekers vonden dat bij afwijzing dezelfde gebieden in de hersenen worden geactiveerd als bij heftige lichamelijke pijn. En pijn is iets wat je wil vermijden. Het is echter helemaal niet gezegd dat jouw nee tot afwijzing gaat leiden! In de praktijk blijkt dat reuze mee te vallen. Misschien is er wel even sprake van ongemak aan de andere kant, als jij niet doet wat die ander goed uitkomt, maar dat waait meestal weer over. Zeker als je achter jezelf blijft staan.

 

Durf je het risico op afwijzing aan, dan is de beloning groot. Dit is wat een simpel 'nee, sorry, dat lukt me niet' je kan opleveren: 1) je bespaart er superveel tijd mee, 2) je krijgt er je gezondheid mee terug, zowel psychisch (peace of mind) als fysiek (voldoende rust en slaap!) en
3) je hebt je keuzevrijheid terug. Waarmee je weer aan het roer van je eigen leven staat! De keuze hebben is nodig om je leven te kunnen inrichten naar jouw waarden en normen, in plaats naar die van anderen. Zeg nou zelf, je bent toch niet geboren om een copy cat van iemand anders te zijn, dat is toch zonde van je leven! En daarbij: jouw ja betekent pas ècht iets, als je de vrijheid voelde om ook nee te mogen zeggen.

 

De grote vraag is natuurlijk wel: hoe krijg je jezelf zover een grens te stellen? Op de eerste plaats moet je 'm voelen. Dat wil zeggen je bewust willen zijn van je grens (je gevoel erkennen). Voor wie daar veel moeite mee heeft, lees dit blog over de moederwond. Maar stel je voelt 'm, dan zijn er daarna twee routes die je kunt bewandelen: linksom en rechtsom. 


Linksom = de via positiva: je vervangt je ja tegen de ander door een ja tegen jezelf.
Dat laatste dient by the way het fundament onder elk ja tegen ieder ander te zijn. Je eerste plicht is voor jezelf te zorgen. De beste metafoor daarvoor blijft wat mij betreft dat wanneer het vliegtuig neerstort je éérst jezelf dat mondkapje op moet zetten, alvorens dit bij je kind te doen. Want zonder jou gaat je kind het ook niet overleven. Onthou dat. Gezond verstand is a joy forever. Ja zeggen tegen jezelf communiceert bovendien prettiger dan nee zeggen tegen die ander. Daarmee hou je het immers lekker bij jezelf. 'Ik moet deze keer echt voor mezelf (of m'n gezin) kiezen, want anders kom ik in de problemen' klinkt heel anders dan 'Jij overvraagt me voortdurend!' 
 

Rechtsom = de via negativa: je gaat een poosje standaard nee zeggen tegen alle verzoeken van anderen (maar niet tegen je verplichtingen natuurlijk, die doe je juist conscientieus!). Waarbij het belangrijk is je nee op een luchtige manier te brengen. Nou snap ik heel goed dat jouw ideaalbeeld waarschijnlijk niet is om een notoire ‘neezegger’ te worden (je weet wel, die mensen die precies de andere kant op doorschieten), maar het is de moeite van het proberen waard. Want eigenlijk heb je die ervaring nodig. Alleen zo kom je er achter dat het leven zonder jou ook doorgaat. En deze strategie mag je dan pas loslaten als nee zeggen je niks meer doet. Pas daarna gaan jouw ja en nee uit een evenwichter plek in jou komen. Vanuit de plek van verbinding met jezelf.

 

leeuwin die haar welpen beschermt Bewaak als een leeuw de harde ondergrens. Hoe weet je of jij je dit advies moet aantrekken? Dat is als jouw pleasegedrag ten koste gaat van je eigen welzijn en gezondheid en/of het welzijn en de gezondheid van degenen die direct afhankelijk van jou zijn, zoals bv je (nog jonge) kinderen. Waarbij de keiharde ondergrens ligt bij het aspect 'gezondheid'. Gezondheid is 'non-negotiable' (niet onderhandelbaar). En nee, er is inderdaad niks mis met iets voor een ander doen, integendeel, maar zelfopoffering werkt alleen maar positief uit als het gestoeld is op een ja tegen jezelf (bv tegen jouw diepste waarden, zonder welke je jezelf niet meer zou herkennen) en niet als het ten koste gaat van jouw gezondheid en/of die van je kindjes... 

 

Streng hè? Bepaal dan ook vooral voor jezelf of ik onzin loop te verkopen, of dat je het kunt aannemen. Als dit laatste het geval is: go for it, NU, voor het te laat is en jij met een burnout je leven een paar jaar aan de wilgen kunt hangen. En is het nog altijd te moeilijk voor je, bijvoorbeeld als gevolg van een moederwond, zoek in godsnaam hulp. Ga er voor. Je krijgt er een leven voor terug!

  

aleXandra

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Zo herstel je de verbinding (met jezelf)

Zo herstel je de verbinding (met jezelf)
25-08-2021 11:02

'Waar gaat dit allemaal over? Ik bedoel: het leven…
Ik doe mijn dingetjes, om mezelf te amuseren...
Ik verdien wat geld, genoeg om me geen zorgen te maken...
Ik blijf maar zorgen voor m’n kinderen, al zijn ze oud genoeg om dat zelf te doen…
Ik hou mijn vrienden bij... ik doe m'n vrijwilligerswerk…

Argumenten om me vervelend te voelen heb ik niet. Ik heb echt niks te klagen! En toch knaagt er iets... Wat is dat toch?'

 

Tja, 'de zin van het al' niet meer voelen. Bij wie komt dat gevoel van 'en wat nu?' nou niet af en toe opzetten? Meestal duwen we die gevoelens gauw weg met een ‘ach, wat zeur ik nou, hou op met die onzin: er zijn mensen die het ècht moeilijk hebben.’  Maar hoe goed is het om wél af en toe stil te staan bij dergelijke ongrijpbare gevoelens? En ze te doorvoelen, in plaats van ze te overdenken. Anyhow, Ik had er vanochtend een mooie, van-mens-tot-mens uitwisseling over met een coachee.

 

Zou een dergelijk afgesloten gevoel – alsof niets er echt toe doet – misschien samen kunnen hangen met een al te materialistische kijk op het leven? Met een kijk die alleen rekening houdt met het concreet benoembare: met het fysieke, het mentale en het emotionele. Alsof dat het enige is. Bij mij lost het gevoel van onrust namelijk op als ik me diep in mijn lijf laat zakken, en de zwaarte of diepte van wat ik voel met zachtheid omarm. Dan ontspant dit gevoel zich en opent het zich voor me. Soms komt er een woord. Soms een beeld. Soms een woordeloos gevoel van aanvaarding, in vrede. Heling is veelal niets anders dan het vinden van een groter perspectief.

 

Aandacht en liefde hebben voor wat er is in mij, wat dat ook is, dat is wat mij iedere keer opnieuw weer ruimte geeft. Het leegdrinken van die beker lijkt alle stress en ongenoegen op te lossen. Herken jij dat? Hierdoor voel ik weer helemaal de verbinding met mezelf. En het mooie is, dat die verbinding met mezelf me ook de verbinding met het universum, met het geheel, weer doet voelen. Wat het leven weer veel beter draagbaar en de moeite waard maakt. Want we zijn niet alleen. Niet alleen in dit leven, ook niet voorbij dit leven. Wat een zegen is het, je kosmische aard te ervaren.

 

Mijn waarheid is dat het universum er altijd is voor ons. In de zin van dat er altijd licht is als je naar de overgave gaat. Dat ik het leven kan vertrouwen, precies zoals het is. Ik begin steeds dieper te ervaren hoe ik zelf mijn ervaring creëer, met mijn eigen gedachten. Hoe ik zelf kies voor hoe ik het leven ervaar. Vaak 'kies ik' volkomen onbewust, waardoor ik soms afglijd, totdat ik me weer realiseer dat ik hier zelf een stem in heb. Dat het aan mij is om verbinding te maken met 'het grotere perspectief'en het licht, want niemand anders kan dit voor me doen. Dat ik uit m’n verhaal van dat moment mag stappen, in de ruimte van het niet (hoeven) weten. Dat geeft lucht en voelt goed. 

 

Adem in, voel de aanwezigheid van je lichaam in de ruimte. Adem uit, geef alles wat je te veel is terug aan de aarde, of het universum. Hoe mooi eenvoudig kan het leven zijn….

 

Geniet van je dag, 
AleXandra


NB 1: Behoefte aan een begeleide meditatie (spraakbestand)? Check deze pagina
NB 2: In verbinding zijn met jezelf is natuurlijk ook de voorwaarde voor het in verbinding zijn met de ander. Maar dat voor een andere keer. 

 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  TanX  

Creëer je eigen strategie voor conflicthantering

10-06-2021 22:51

Conflicten kunnen het slechtste in je naar boven halen. Hoe zorg je ervoor dat de interactie tussen jou en de ander verandert? Hoe maak je de ander ontvankelijk voor jouw zienswijze? Hoe weet je wat verstandig of wijs is om te doen? Die informatie kun je uit jezelf halen. Het conflict wijst je daarbij de weg. Tenminste, als je het weet te decoderen.

 

 

Een conflict dat jou stevig raakt kun je gebruiken om achter je grondhouding en persoonlijke strategie in conflict te komen.

 

Meer weten over conflicthantering? Check ook mijn andere video's op Youtube of download mijn gratis E-book: 'Het Verborgen Ingrediënt voor Overtuigend Conflict Hanteren'

« vorige volgende »