Blog van een conflictbegeleider

Zo lukt het ook jou om nee te zeggen (twee routes)

Zo lukt het ook jou om nee te zeggen (twee routes)
14-10-2021 14:52

Nee zeggen tegen iemand als je gewend bent om ja te zeggen kan een enorme uitdaging zijn. Onbewust leerden velen van ons van kinds af aan dat ja zeggen goed is en nee zeggen verkeerd. Want je merkte al gauw dat je door te voldoen aan eisen en verzoeken van anderen èn conflicten en kritiek kon vermijden èn lof en liefde kon verdienen. Dat was dubbele winst, oftewel op korte termijn alleen maar voordelen. Nogal wiedes dat je die neiging tot toegeven ontwikkelde! Maar helaas is nee zeggen onlosmakelijk verweven met het maken van eigen keuzes. Als jij uit angst voor afwijzing geen nee mag zeggen van jezelf, ben je in feite beroofd van je keuzevrijheid. 

 

Waarom is nee zeggen toch zo lastig? Dit lijkt volgens de geleerden vooral zo te zijn vanwege het risico dat je loopt op afwijzing. Afwijziging voelt namelijk als pijn. Onderzoekers vonden dat bij afwijzing dezelfde gebieden in de hersenen worden geactiveerd als bij heftige lichamelijke pijn. En pijn is iets wat je wil vermijden. Het is echter helemaal niet gezegd dat jouw nee tot afwijzing gaat leiden! In de praktijk blijkt dat reuze mee te vallen. Misschien is er wel even sprake van ongemak aan de andere kant, als jij niet doet wat die ander goed uitkomt, maar dat waait meestal weer over. Zeker als je achter jezelf blijft staan.

 

Durf je het risico op afwijzing aan, dan is de beloning groot. Dit is wat een simpel 'nee, sorry, dat lukt me niet' je kan opleveren: 1) je bespaart er superveel tijd mee, 2) je krijgt er je gezondheid mee terug, zowel psychisch (peace of mind) als fysiek (voldoende rust en slaap!) en
3) je hebt je keuzevrijheid terug. En daarmee sta jij weer aan het stuurwiel van je eigen leven! De keuze hebben is nodig om je leven te kunnen inrichten naar jouw waarden en normen, in plaats naar die van anderen. Zeg nou zelf, je bent toch niet geboren om een copy cat van iemand anders te zijn, dat is toch zonde van je leven! En daarbij: jouw ja betekent pas ècht iets, als je de vrijheid voelde om ook nee te mogen zeggen.

 

De grote vraag is natuurlijk wel: hoe krijg je jezelf zover een grens te stellen? Op de eerste plaats moet je 'm voelen. Dat wil zeggen je bewust willen zijn van je grens (je gevoel erkennen). Voor wie daar veel moeite mee heeft, lees dit blog over de moederwond. Maar stel je voelt 'm, dan zijn er daarna twee routes die je kunt bewandelen: linksom en rechtsom. 


Linksom = de via positiva: je vervangt je ja tegen de ander door een ja tegen jezelf.
Dat laatste dient by the way het fundament onder elk ja tegen ieder ander te zijn. Je eerste plicht is voor jezelf te zorgen. De beste metafoor daarvoor blijft wat mij betreft dat wanneer het vliegtuig neerstort je éérst jezelf dat mondkapje op moet zetten, alvorens dit bij je kind te doen. Want zonder jou gaat je kind het ook niet overleven. Onthou dat. Gezond verstand is a joy forever. Ja zeggen tegen jezelf communiceert bovendien prettiger dan nee zeggen tegen die ander. Daarmee hou je het immers lekker bij jezelf. 'Het wordt me teveel' klinkt heel anders dan 'Jij overvraagt me voortdurend!' 
 

Rechtsom = de via negativa: je gaat een poosje standaard nee zeggen tegen alle verzoeken van anderen (maar niet tegen je verplichtingen natuurlijk, die doe je juist conscientieus!). Want alleen zo kom je er achter dat het leven zonder jou ook doorgaat. Nou snap ik heel goed dat jouw ideaalbeeld waarschijnlijk niet is om een notoire ‘neezegger’ te worden (je weet wel, die mensen die precies de andere kant op doorschieten), maar het is de moeite van het proberen waard. Want eigenlijk heb je die ervaring nodig. Belangrijk is overigens je nee op een luchtige manier te brengen (!). Deze strategie mag je pas loslaten als nee zeggen je niks meer doet. Pas daarna gaan jouw ja en nee uit een evenwichter plek in jou komen. Vanuit de plek van verbinding met jezelf.

 

leeuwin die haar welpen beschermt Bewaak als een leeuw de harde ondergrens. Hoe weet je of jij je dit advies moet aantrekken? Dat is als jouw pleasegedrag ten koste gaat van je eigen welzijn en gezondheid en/of het welzijn en de gezondheid van degenen die direct afhankelijk van jou zijn, zoals bv je (nog jonge) kinderen. Waarbij de keiharde ondergrens ligt bij het aspect 'gezondheid'. Gezondheid is 'non-negotiable' (niet onderhandelbaar). En nee, er is inderdaad niks mis met iets voor een ander doen, integendeel, maar zelfopoffering werkt alleen maar positief uit als het gestoeld is op een ja tegen jezelf (bv tegen jouw diepste waarden, zonder welke je jezelf niet meer zou herkennen) en niet als het ten koste gaat van jouw gezondheid en/of die van je kindjes... 

 

Streng hè? Bepaal dan ook vooral voor jezelf of ik onzin loop te verkopen, of dat je het kunt aannemen. Als dit laatste het geval is: go for it, NU, voor het te laat is en jij met een burnout je leven een paar jaar aan de wilgen kunt hangen. En is het nog altijd te moeilijk voor je, bijvoorbeeld als gevolg van een moederwond, zoek in godsnaam hulp. Ga er voor. Je krijgt er een leven voor terug!

  

aleXandra

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Zo herstel je de verbinding (met jezelf)

Zo herstel je de verbinding (met jezelf)
25-08-2021 11:02

'Waar gaat dit allemaal over? Ik bedoel: het leven…
Ik doe mijn dingetjes, om mezelf te amuseren...
Ik verdien wat geld, genoeg om me geen zorgen te maken...
Ik blijf maar zorgen voor m’n kinderen, al zijn ze oud genoeg om dat zelf te doen…
Ik hou mijn vrienden bij... ik doe m'n vrijwilligerswerk…

Argumenten om me vervelend te voelen heb ik niet. Ik heb echt niks te klagen! En toch knaagt er iets... Wat is dat toch?'

 

Tja, 'de zin van het al' niet meer voelen. Bij wie komt dat gevoel van 'en wat nu?' nou niet af en toe opzetten? Meestal duwen we die gevoelens gauw weg met een ‘ach, wat zeur ik nou, hou op met die onzin: er zijn mensen die het ècht moeilijk hebben.’  Maar hoe goed is het om wél af en toe stil te staan bij dergelijke ongrijpbare gevoelens? En ze te doorvoelen, in plaats van ze te overdenken. Anyhow, Ik had er vanochtend een mooie, van-mens-tot-mens uitwisseling over met een coachee.

 

Zou een dergelijk afgesloten gevoel – alsof niets er echt toe doet – misschien samen kunnen hangen met een al te materialistische kijk op het leven? Met een kijk die alleen rekening houdt met het concreet benoembare: met het fysieke, het mentale en het emotionele. Alsof dat het enige is. Bij mij lost het gevoel van onrust namelijk op als ik me diep in mijn lijf laat zakken, en de zwaarte of diepte van wat ik voel met zachtheid omarm. Dan ontspant dit gevoel zich en opent het zich voor me. Soms komt er een woord. Soms een beeld. Soms een woordeloos gevoel van aanvaarding, in vrede. Heling is veelal niets anders dan het vinden van een groter perspectief.

 

Aandacht en liefde hebben voor wat er is in mij, wat dat ook is, dat is wat mij iedere keer opnieuw weer ruimte geeft. Het leegdrinken van die beker lijkt alle stress en ongenoegen op te lossen. Herken jij dat? Hierdoor voel ik weer helemaal de verbinding met mezelf. En het mooie is, dat die verbinding met mezelf me ook de verbinding met het universum, met het geheel, weer doet voelen. Wat het leven weer veel beter draagbaar en de moeite waard maakt. Want we zijn niet alleen. Niet alleen in dit leven, ook niet voorbij dit leven. Wat een zegen is het, je kosmische aard te ervaren.

 

Mijn waarheid is dat het universum er altijd is voor ons. In de zin van dat er altijd licht is als je naar de overgave gaat. Dat ik het leven kan vertrouwen, precies zoals het is. Ik begin steeds dieper te ervaren hoe ik zelf mijn ervaring creëer, met mijn eigen gedachten. Hoe ik zelf kies voor hoe ik het leven ervaar. Vaak 'kies ik' volkomen onbewust, waardoor ik soms afglijd, totdat ik me weer realiseer dat ik hier zelf een stem in heb. Dat het aan mij is om verbinding te maken met 'het grotere perspectief'en het licht, want niemand anders kan dit voor me doen. Dat ik uit m’n verhaal van dat moment mag stappen, in de ruimte van het niet (hoeven) weten. Dat geeft lucht en voelt goed. 

 

Adem in, voel de aanwezigheid van je lichaam in de ruimte. Adem uit, geef alles wat je te veel is terug aan de aarde, of het universum. Hoe mooi eenvoudig kan het leven zijn….

 

Geniet van je dag, 
AleXandra


NB 1: Behoefte aan een begeleide meditatie (spraakbestand)? Check deze pagina
NB 2: In verbinding zijn met jezelf is natuurlijk ook de voorwaarde voor het in verbinding zijn met de ander. Maar dat voor een andere keer. 

 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  TanX  

Creëer je eigen strategie voor conflicthantering

10-06-2021 22:51

Conflicten kunnen het slechtste in je naar boven halen. Hoe zorg je ervoor dat de interactie tussen jou en de ander verandert? Hoe maak je de ander ontvankelijk voor jouw zienswijze? Hoe weet je wat verstandig of wijs is om te doen? Die informatie kun je uit jezelf halen. Het conflict wijst je daarbij de weg. Tenminste, als je het weet te decoderen.

 

 

Een conflict dat jou stevig raakt kun je gebruiken om achter je grondhouding en persoonlijke strategie in conflict te komen.

 

Meer weten over conflicthantering? Check ook mijn andere video's op Youtube of download mijn gratis E-book: 'Het Verborgen Ingrediënt voor Overtuigend Conflict Hanteren'

Jezelf bevrijden van stress en shitgevoelens? Begin hier.

 Luoghi d’Esperienza, Mauro Staccioli
Luoghi d’Esperienza, Mauro Staccioli
19-05-2021 21:57

Vanochtend had ik een coachee die het verschrikkelijk zwaar had. Hoewel ze binnenkwam met een loopbaanvraag werd al snel duidelijk dat het haar eigenlijk om iets heel anders ging dan de kwestie of ze wel of niet op de juiste plek zat. De vraag die haar in werkelijkheid al jaren kwelde was: wie ben ik eigenlijk? Ik wil mezelf zo graag accepteren, maar hoe kan ik dat doen als ik geen idee heb wie ik ben?! Een prachtige vraag, die mij aanzette tot het schrijven van dit blog. Ook al vanwege deze strofe uit een gedicht van Hafiz, die me aan het eind van ons gesprek te binnen schoot:

 

‘The place where you are right now,
God circled on the map for you.’

 

Draai het eens om. Bovenstaande zin raakte een diepe snaar bij mijn coachee. Begrijpelijk, want hoe fijn is het om te horen dat je ook gewoon mag stoppen met vechten. Want wie zegt dat wat je nu als negatief ervaart niet precies is wat je nodig hebt om nieuwe keuzes te maken? Wie zegt dat wat nu negatief voelt, straks niet positief kan uitpakken? Veel positieve dingen pakken immers ook negatief uit, dus why not the other way around? Mijn coachee reageerde hierop met dat ze nooit bedacht zou hebben dat er ook iets goeds uit de haar belemmerende omstandigheden kon komen, maar dat ze daar nu wel op hoopte! Een veelbelovende start van het traject. J


Erken je pijn. Het laatste wat we willen is pijn, maar pijn is absoluut een grote leraar, dat kunnen we eigenlijk niet vaak genoeg horen. Je leert er zoveel meer door en sneller van dan van voorspoedige omstandigheden. Tenminste, als je je er voor open stelt. Dan blijkt dat juist je negatieve ervaringen je in het nu brengen en je doen inzien waar het je ècht om gaat, Dat juist deze je in verbinding brengen met jezelf en de ander, en je helpen je oude wonden te helen… Als je echt wil groeien en profiteren van de lessen die het leven je te bieden heeft, hoef je je alleen maar open te stellen voor waar het pijn doet. Hoe mooi kan het leven in elkaar zitten?

 

Paradoxaal maar waar. Je verzetten tegen pijn is een volstrekt natuurlijke en dus begrijpelijke reactie, maar de vraag is: is het slim? Verzet tegen zowel fysieke als psychische pijnparadox maakt je slechts emotioneler en harder en zorgt er alleen maar voor dat de pijn erger wordt en langer duurt! Terwijl het je openstellen voor je pijn - er op een goede manier zelf zorg voor dragen en/of deze delen - je zachter, eerlijker en wijzer maakt. Ja, zelfs gelukkiger! Het klinkt paradoxaal maar toch is dit echt hoe het werkt. Lang voordat er zoiets bestond als psychotherapie en coaching stelden verlichte denkers uit het verleden (waaronder de Boeddha) het al zo: pijn is een feit van het leven; eronder lijden een keuze. Waar het om draait is hoe je om gaat met de feiten. 

 

De praktijk. Vanmiddag, na het coachinggesprek, had ik een akkefietje met een buurvrouw. Sinds ik serieus een punt maakte van haar rommel op de gang deelt ze al maanden steeds kleine, vervelende prikjes uit. Vandaag had ik weer zo’n prikje te verduren, zo’n dingetje dat nergens over gaat, en waar ik vroeger wijselijk overheen gestapt zou zijn, maar nu niet meer dus. (Omdat wijselijk gedrag niet hetzelfde is als wijsheid, en dit relaties soms juist saboteert in plaats van spaart.) Hierdoor kon ik zelf ook weer even voelen hoe goed het doet de aanwezigheid van een  conflict in mezelf bewust te erkennen en mezelf toe te staan te voelen wat ik voelde. Om van daaruit verbinding te kunnen maken met wat blijkbaar belangrijk voor me is, en daar voor op te komen. Ik voelde gelijk alle spanning van me afglijden. 

 

10931335_656016167841445_5530984859728729144_n (2016_01_30 19_46_52 UTC)Pijn als vriend en leraar. Net als bij iedereen is ook mijn natuurlijke neiging pijn weg te duwen en er zo snel mogelijk aan voorbij te willen. Maar door dit niet te doen, kan pijn een vriend en leraar worden. Pijn kan je helpen voor jezelf op te komen en weer verbinding te maken. Waarmee je je leven vorm geeft, in plaats van willoos slachtoffer te zijn. Als jij ook wil leren de dingen eens vanuit een andere kant te bekijken en conflict en pijn als hulpmiddel voor jouw groei te gebruiken dan ben je van harte welkom bij mij.  

 

AleXandra

 

Gerelateerde artikelen

Grenzen stellen en de moederwond, nov 2020

 

 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  TanX

Grenzen stellen een sprookje?

Vrouw Holle Charlotte Dematons
Vrouw Holle Charlotte Dematons
18-02-2021 14:33

Sprookjes zijn de zelfhulpboeken van weleer. In veel sprookjes speelt 'de moederwond'. Dat is de wond in het hart van een (meestal nog jonge) vrouw veroorzaakt door haar moeder. Denk bijvoorbeeld aan de ellende die Assepoester te verduren had, of Sneeuwwitje, de Schone Slaapster, Hans en Grietje, Repelsteeltje, Raponsje, De Kleine Zeemeermin, of Belle (die van het Beest). Wat al deze onschuldige jonge vrouwen gemeen hebben is dat ze een liefhebbende en/of aanwezige moeder missen. Die was of ziek, of harteloos en gemeen, of dood. Het sprookje vertelt het verhaal hoe ze zich van hun pijn en underdogpositie wisten te bevrijden. 

 

Vroeger konden vrouwen in deze verhalen herkenning van hun problemen als vrouw vinden. En bemoediging om zich van hun onderdrukking te bevrijden. De heldin in het verhaal breekt immers meestal met veel moed door de haar opgelegde blokkades heen, om vervolgens gered te worden door een prins (die eigenlijk symbool staat voor haar zelfliefde en kracht). Sprookjes schetsen een perspectief dat het mogelijk is weer herenigd te worden met de liefde. Bij gebrek aan levende rolmodellen waren dat hele belangrijke verhalen! Want onderdrukking voelt afschuwelijk en de pijn hierover voelden vrouwen toen ook, en het verlangen zich daarvan te ontdoen eveneens. Dat laten die verhalen juist zien!

 

Misschien denk je: ach, dat was toen. Ik ben een moderne vrouw, in deze tijd speelt onderdrukking van de vrouw niet meer zo. Tegenwoordig zijn vrouwen gelijk aan mannen. Zelf dacht ik daar lange tijd ook zo over. Maar pas op, minderwaardigheidsgevoelens zitten diep! Je ziet ze nog steeds terug in de vorm van zelfverkozen hulpeloze vrouwelijkheid. Wiebelige hoge hakken die je minder mobiel maken en je soort van zwakker en instabieler maken dan je bent. Of in het je kleiner, of onwetender, of onbelangrijker voordoen dan je bent. In onrealistisch wegcijferen en overmatige dienstbaarheid (pleasegedrag). 

 

Wil jij weten of je ook rondloopt met een moederwond (of dat het best meevalt bij jou), lees dan dit blog eens over Grenzen stellen en de moederwond. Het valkuilgedrag staat helemaal onderaan, maar ik adviseer je om voor de aardigheid toch het hele blog te lezen. Want ik denk dat wij vrouwen steeds meer klaar zijn voor onze opmars. Laten we er samen voor zorgen dat grenzen stellen en de regie pakken over wat we willen loskomt uit de wereld van het sprookje!

 

Liefs, AleXandra van Smoorenburg,

Transformatief coach en conflictbevrijder

 

Gerelateerde artikelen

Grenzen stellen en de moederwond, nov 2020

 

 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  TanX

Een nuttig gesprek voeren met iemand waar je ongelooflijk van baalt

22-01-2021 10:58

Maak je je boos over iemands gedrag en wil je duidelijk maken dat iets niet langer zo kan? Dat zijn niet de leukste klusjes! Om resultaat te behalen zul je dit handig aan moeten pakken. In deze video een paar basic tips. (En sorry dat ik niet netjes stil zit voor de camera; ik zal er nooit een ster in worden, maar het gaat om de boodschap denk ik dan maar.) 

 

SUCCES!!! 

AleXandra

 

NB: En als je je dan toch aan voorbereiden bent, check dan ook nog even dit blog, over de gouden tip 

Wek het licht - Kerstmeditatie 2020 (met audio-opname)

Aurora, S. Dali
Aurora, S. Dali
21-12-2020 14:59

Kerst, ons jaarlijkse feest over de geboorte van het licht. Ik hou ervan. Het is zo fijn mezelf te herinneren aan de lichtheid van het bestaan. Aan wat licht is in mij. En aan wat licht is in ons. We hebben die oriëntatie op het licht zo nodig! Zeker in tijden waarin de zware berichten onophoudelijk over ons heen blijven tuimelen.

 

Afstemming op het licht en de liefde is fundamenteel voor je persoonlijke en spirituele groei. Het helpt je de kwestie waar je mee rondloopt in een positiever daglicht te zien. Vanuit verbinding met het licht kun je een ervaring van 'te leven in de hel' optillen naar een ervaring van een 'te dragen, zinvol leven'. Een wereld van verschil. 

 

Ik heb een (kerst)meditatie voor je gemaakt om het licht in jou te wekken. 'De beschermer van het licht' is een archetype: een oermodel dat zich, ook volgens Jung, in ieders onbewuste bevindt en dat elk mens kan activeren. 'Hoe' is voor iedereen anders. In deze meditatie leid ik je naar jouw kristallisatiepunt. 

 

Vrolijk kerstfeest! 

En veel vertrouwen in het nieuwe jaar!

PS Waar klikken? Op de kleine grijze cirkel hieronder met het witte microfoontje erin. Het bestand verschijnt daarna bovenin je browser. 
PS Maar niet luisteren terwijl je auto rijdt hè! 

 

Gerelateerde artikelen

Kerststress (dit zal je goed doen), 2013
Een vredige kerst: tips om voorbij het verwijt te komen,
 2014
Een kerst met zelfmoordgedachten... (waar gebeurd), 2015

 

Andere meditaties
Meditatie naar het diepe hart, 2020
Behoefte aan rust, stabiliteit en ruimte? Check deze mediatie, 2020

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  Daar doe je me een groot plezier mee. 
Luister!

Wat zorgt volgens TNO voor de meeste werkstress?

14-12-2020 11:40

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

 

 

reacties  0 reacties reageren

Grenzen stellen en de moederwond

R. de Pauw, Kind troost moeder, ongedateerd
R. de Pauw, Kind troost moeder, ongedateerd
30-11-2020 18:25

 

Grenzen aangeven is lang niet altijd het probleem; wel ze te voelen! Daar schort het bij veel vrouwen nogal eens aan. Een van de manieren om daar meer grip op te krijgen is het helen van de moederwond. Want die zit maar al te vaak onder dit probleem verborgen. Een moederwond maakt dat veel vrouwen machteloos over hun grenzen (laten) gaan en geen ‘ja!’ kunnen zeggen tegen de krachtige vrouw die ze diep van binnen wel zijn. 

 

Wat is een moederwond?
In 'Discovering the inner mother' [NB nu vertaald in het Nederlands!] omschrijft Bethany Webster de moederwond als de wond in het hart van een dochter, die bewust dan wel onbewust veroorzaakt is door haar moeder. Nu zijn moeders die verwonden zelf ook altijd verwonde dochters. Moederwonden worden dan ook van generatie op generatie doorgegeven, totdat er een dochter is die de moed en het inzicht heeft haar moederwond te helen. Het helen van die wond is een pijnlijke klus, maar lang niet zo pijnlijk als door blijven gaan in de overlevingsmodus en deze wond aan je kinderen doorgeven. In dat geval zul je je waarschijnlijk nog een tweede keer verwonden, en nu aan je eigen kinderen, want onbewust gedrag jegens je kinderen komt meestal als een boemerang bij je terug.  

 

De pijn van het vrouw-zijn
Toch getuigt de moederwond niet per se van een persoonlijk trauma. Het is deels ook een collectief trauma. Denk aan de ingeademde pijn van het vrouw-zijn in traditionele (religieuze of etnische) omgevingen waarin vrouwen verondersteld worden (en soms zelfs gedwongen worden) een ondergeschikte rol te spelen. Omgevingen waar vrouwen geconditioneerd worden zichzelf als ‘minder dan’ en ‘niet waardig’ te zien. Waar dit minderwaardigheidsgevoel al generaties lang in de psyche van de vrouw verankerd zit hebben deze allemaal problemen met het aangeven van hun natuurlijke grenzen en behoeften... Dus in feite met simpelweg zichzelf mogen zijn. 

 

Onbedwingbaar verlangen naar bevestiging
Webster beschrijft dat het bepaald niet gemakkelijk is om je uit de moederwond te bewegen. Met name in geval van persoonlijk trauma. Als je erg gekwetst bent door je eigen moeder kan dat een diepe poel van verdriet in je veroorzaken, die vertragend en blokkerend werkt op het realiseren van je doelen en dromen. Vrouwen met een moederwond kunnen vaak maar moeizaam liefde en/of succes manifesteren. En als hen dit wél lukt, hebben ze vaak 'ergens' het gevoel dat dit niet helemaal okay is. Dat ze daarmee niet loyaal aan hun moeder zijn. Omdat die hen immers leerde zich gedeisd te houden en niet af te wijken. En dus riskeren ze met hun (eventuele) succes misschien wel haar liefde en goedkeuring! Wat het allerlaatste is wat een dochter met een moederwond wil...

 

Want het lijkt een gegeven te zijn dat vrouwen met een moederwond vaak héél erg lang een onbedwingbaar en onstilbaar verlangen naar bevestiging en waardering van hun moeder houden. Simpelweg omdat ze die in hun jeugd, toen ze daarin nog superafhankelijk van hun moeder waren, zo zeer ontbeerden.... Diep van binnen blijft er een schreeuwend verlangen dat ze oot het gat dat daar diep van binnen nog zit zal dichten. De stille hoop dat ze ooit zal zien dat je wel degelijk een goede dochter bent. Iemand om van te houden...

 

In de val van de loyaliteit
Loyaliteit is hele mooie eigenschap, die echter kwalijk kan uitpakken. Want vanuit het diepe verlangen hun moeder te behagen kiezen veel dochters met een moederwond er voor om - uit angst voor afwijzing en conflict - hun eigen licht dan maar te dimmen. Bang als ze zijn om zich daarmee het verdriet of de woede van hun moeder op de hals te halen, want dat kunnen ze niet aan. Omdat ze simpelweg niet in hun kracht staan. En ze staan niet in hun kracht, omdat ze heel diep van binnen gehinderd worden door de vraag: ‘Ben ik eigenlijk wel iemand om van te houden?’ 'Als de ander me beter leert kennen val ik vast door de mand.' Wat natuurlijk super ondermijnend is voor al je andere relaties, met name de intieme…

 

Jezus, wat zijn dat voor moeders?!
Misschien voel je kwaadheid in je opborrelen als je dit leest. Want wat zijn dat voor vreselijke moeders die hun kinderen hun liefde onthouden?! En ja, je hebt absoluut recht op je verontwaardiging daarover hoor, maar nogmaals: die moeders zijn zelf ook slachtoffers. Slachtoffers die ook delen van zichzelf moesten opofferen om het te overleven. En die soms een diepe pijn en woede daarover met zich meedragen. Onbewuste slachtoffers, worden onbewust daders.

 

Hun ‘daderprofiel’ ziet er trouwens in grove lijnen zo uit: 

  • Sommigen zijn aanvallend naar hun kind en bekritiseren, vernederen en minachten haar. Dochterlief kan het met geen mogelijkheid goed doen, wat zelfhaat genereert bij het kind; 
  • Anderen zijn fysiek en/of emotioneel afwezig voor hun dochter, waardoor het kind niet gezien is in haar behoeften en het gevoel heeft aan haar lot te zijn overgelaten. Ook dit slaat een diepe wond* 
  • En dan zijn er nog de moeders die hun dochter overheersen met hun wil. Die haar constant lopen te vertellen wat goed is en wat niet, en hoe ze zou moeten leven en denken. Waardoor het kind geen ruimte ervaart en het gevoel heeft dat haar wil er totaal niet toe doet. Ook mega vervelend en ontkrachtend dus.

In alle bovengenoemde gevallen geldt: en voel dan je behoeften en grenzen maar eens, als die er toen je nog klein was never nooit toe deden…

 

Hoe weet je nou of de moederwond ook bij jou speelt en heling behoeft?
Vraag jezelf dan simpelweg eens af of jij leed onder de relatie met je moeder. Verlangde je bijvoorbeeld naar haar aandacht, die zij je echter niet kon of wilde geven? Werd er veel van jou verwacht, ook zaken waar je eigenlijk nog niet oud genoeg voor was? Werd je gezien en begrepen in jouw behoeften en gevoelens? Was er een storende dynamiek tussen jullie, waar jij onder leed?

 

Overigens is de moederwond er in alle soorten en maten. Je herkent deze wond bij jezelf als je  er sterk toe neigt om:

  • jezelf te vergelijken. Als je heel onzeker bent over wie je bent en vaak het gevoel hebt niet goed (genoeg) te zijn. Dit maakt je besluiteloos, wat er mede voor zorgt dat jezelf altijd maar met anderen loopt te vergelijken.
  • jezelf te schamen. Als je heel vaak denkt dat er iets mis is met je, of dat je gefaald hebt. Als je jezelf maar een eng mens vindt en denkt dat je mensen afschrikt. Dit zorgt ervoor dat je gauw denkt dat jij moet veranderen en aan jezelf moet werken (jezelf moet verbeteren!), niet voor jezelf, maar voor de ander.
  • niet voor jezelf opkomen. Als je je grenzen en behoeften slecht voelt en daardoor slecht aangeeft, en je je heel gemakkelijk laat beïnvloeden. Vaak tolereer je ook véél te lang dat anderen je slecht  en/of niet respectvol behandelen.
  • jezelf te ontkrachten. Als je jezelf iedere keer maar verontschuldigt en kleiner maakt dan je bent. (Wat een manier is om liefde te krijgen.) Dit kan zomaar uitmonden in angst om volwassen te worden en een stabiel en zelfstandig leven op te bouwen.
  • jezelf teveel weg te cijferen. Als je meent geen andere keus te hebben dan jezelf weg te cijferen, waarbij je je niet afvraagt of je dat wel echt wil. Dat je bijvoorbeeld de zorg voor een familielid op je neemt, maar meer uit verplichting dan uit liefde. Omdat 'iemand' het nu eenmaal moet het doen. En die iemand ben jij dan maar, want wie anders? Wat een snoeiharde manier van zelfontkrachting kan zijn...
  • je schuldig te voelen. Als je heel gauw het gevoel hebt de ander te kort te doen, of niet genoeg te hebben gedaan. Wat echt devastating kan zijn!
  • jezelf af te kraken. Als je altijd en eeuwig jezelf loopt te bekritiseren. Nee, vrouwen met een moederwond zijn echt niet gauw tevreden met zichzelf! En pssst... als je diep in hun hart kijkt: ook niet met anderen trouwens...  
  • jaloezie te voelen. Als je regelmatig competitie met andere vrouwen voelt, vooral op momenten dat het niet zo goed met je gaat. In principe probeer je het wel weg te stoppen, maar dan kan het er toch zomaar uit komen. Via overdreven star, of dominant gedrag bijvoorbeeld. 
  • jezelf te saboteren. Als je sterk de neiging hebt je aandacht te richten op dingen die niet goed zijn, of mis kunnen gaan. Waarmee je je eigen geluk saboteert. Want het gevolg hiervan is veelal uitstelgedrag, omdat succes je op een bepaalde manier beangstigt…

Hoe verder?

Misschien heeft bovenstaande uitleg je de ogen geopend. Ik denk dat je wel begrijpt dat het erg veel nut heeft de moederwond te helen. Want hierdoor raak je veel meer gegrond in jezelf: warmer,  vrijer, steviger, creatiever, luchtiger en helderder als mens. Kortom meer de persoon die je echt van binnen bent. Natuurlijk is dat niet in een keer gepiept. Maar ik kan je wel een flinke zwengel geven! Dus mocht jij hulp kunnen gebruiken bij het voelen en aangeven van je grenzen en behoeften, dan is het transformatieve conflict- & lifecoachingtraject iets voor je. Je bent van e welkom. 

 

AleXandra van Smoorenburg

 

* NB Afwezigheid is overigens niet altijd intentioneel. Soms is moeder ziek, of moet ze werken voor de kost, of is er een broer of zus die veel aandacht nodig heeft. Een niet-intentionele moederwond kan als gevolg van de gigantische loyaliteit van kinderen naar hun moeder toe heel lang onbewust en dus onbehandeld blijven. Maar behandeling is wel echt nodig, want een wond is nu eenmaal wond, en die heeft gevolgen voor de gewoontes en het gedrag van het kind: loyaliteit doet daar niks aan af!

 

AleXandra van Smoorenburg

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

 

Stel je hebt een vreselijke manager... 10 tips!

Stel je hebt een vreselijke manager... 10 tips!
27-10-2020 18:17

Opgescheept zitten met een lastige manager is geen pretje. Je bent er immers behoorlijk afhankelijk van. Qua taakinhoud, werkplezier, promotiekansen, salaris. En dus is het een goed idee je best te doen voor deze relatie. Ook al gaat dat niet vanzelf. In dit blog vind je 10 praktische tips. 

Ter relativering. Besef dat vervelend gedrag meestal voortkomt uit stress, onwetendheid en gebreken in de opvoeding, zaken waar mensen zelf ook onder lijden. Er wordt veel van managers gevraagd tegenwoordig - organisaties zijn complex en productie-eisen hoog - en menigeen werkt op het randje van zijn energie èn competentie. Bovendien zitten veel managers tussen twee vuren in - het team en de directie - wat geen lekkere positie is. Het is echt niet altijd gemakkelijk om beiden 'fronten' op het werk en dan ook nog eens de wijdopengesperde vogelbekkies thuis tevreden te houden. 

 

Wat te doen? De meeste werknemers zien slechts twee opties: een nieuwe baan zoeken, of de ellende lijdzaam ondergaan. Maar er is nog een derde optie: sta op en doe iets. Zie het als een uitdaging, maak er een leerpunt van voor jezelf: een ontwikkelingsstap. Weggaan kan altijd nog. Je hebt meer macht en meer in je mars dan je denkt! Als het je lukt de relatie tussen jou en je manager te verbeteren is dat voor iedereen goed. Het maakt van jou een betere werknemer en van je leidinggevende een betere manager.

 

Hierop geldt één uitzondering. Wanneer je manager een rasechte manipulator is, zeg dan maar liever zo snel mogelijk je baan op. Een giftige omgeving is slecht voor je. Omgeving zeg ik, want het probleem zit nooit in één persoon alleen. Degenen eromheen die het toelaten zijn ook schadelijk. Geen halt toeroepen aan slecht gedrag is een zwaktebod en onverantwoordelijk. Daarbij zien sommigen er een excuus in om het slechte gedrag over te nemen. Wegwezen dus als je levensgeluk je lief is! En tot die tijd moet je het dan maar doen met één van onderstaande tips (tip 7).

 

Uitgaande van een vervelende, maar niet ondraaglijke situatie hier mijn tips om je leven draaglijker te maken:

  1. Bedenk dat je manager niet alléén maar slechte eigenschappen heeft. Noteer voor jezelf waar deze wèl goed in is, zodat je daar contact mee houdt. Kun je die kwaliteiten niet ophoesten, ga er op letten. En begin ze (hardop) te waarderen. Ook je manager is blij met een schouderklopje zo nu en dan. Op kritiek en irritatie alleen kun je geen relatie bouwen. 
  2. Kijk eens naar je eigen aandeel. Ben jij wel duidelijk, en breng je voor het voetlicht wat je (wèl) wil? Of moeten anderen dat maar aanvoelen? Maak je punt, maar zet je niet tegen de ander af. 
  3. Wen je aan over onbeduidende tekortkomingen heen te stappen. Niemand is bijzonder leuk als hij moe, ziek, of gestressed is: sla daar niet op aan, en neem gedrag dat hier zijn oorzaak in vindt niet persoonlijk. Benoem het gewoon en toon empathie (‘Je bent moe hè, gaat het nog?’), dat verdiept de band.
  4. Hou op met het steunen van onschuldig irritant gedrag. Lach niet om slechte grappen, dat zorgt er alleen maar voor dat je manager ermee door blijft gaan. 
  5. Stel een grens als je manager (of collega) dingen zegt die echt niet kunnen, zoals seksistische of racistische opmerkingen. Zeg dat je dat niet kunt waarderen. Of niet tof vindt. Of ga er overheen met: ‘Haha, er zijn mensen die ècht denken dat ze zoiets tegen een vrouw/man kunnen zeggen en dan leuk worden gevonden!’ Zég wat: verzin iets wat bij jou past. Niets zeggen is geen optie, want onderzoek heeft uitgewezen dat dit als groen licht wordt beschouwd.  
  6. Doet je manager opvallend vijandig of negatief? Wacht tot jullie alleen zijn, en vraag op een niet-aanvallende manier wat er met hem/haar aan de hand is. Gebruik zo'n moment om verbinding te maken. Dat zal zeker gewaardeerd worden. 
  7. Negeer manipulatief gedrag. Conflictsignalen negeren is over het algemeen geen goed idee, behalve als je weet dat je gemanipuleerd wordt. De enige manier om manipulatief gedrag te ontkrachten is door de ander geen (en dat wil zeggen: geen enkel!) houvast te bieden. Dus als je manager met een verleidelijk voorstel komt, ga er niet op in. Noch op allerlei (rare) argumenten om jou te overtuigen. En waak ervoor zijn vervelende, sneaky opmerkingen en persoonlijke hints persoonlijk op te vatten! Niet doen, want daarmee heeft ie je. Een manipulator doet er alles aan om je aandacht te strikken, maar als hij geen vat op je krijgt zoekt hij een ander slachtoffer.
  8. Zijn er ook collega’s die wèl goed met hem op kunnen schieten? (En daarmee bedoel ik niet de hielenlikkers en jaknikkers.) Vraag zo iemand eens hoe jij de relatie met je manager zou kunnen verbeteren.
  9. Verdiep je in verschillen in logica en denkstijl. Mogelijk verklaren de lastige dynamiek tussen jullie. Misschien is je manager bijvoorbeeld meer resultaat- en jij meer procesgericht. Bespreek het een keer, en duidt de verschillen tussen jullie als aanvullend.
  10. En last but not least: weet je baas wel dat je een probleem met hem hebt? Maak een afspraak en vertel hem waar je tegenaan loopt. Maak duidelijk wat het effect van de situatie op jou is. Geef aan wat je wil en probeer tot afspraken te komen. En vergeet niet om gelijk ook een datum te prikken om deze te evalueren!

Mijn idee is trouwens - na 20 jaar conflictcoachingervaring - dat deze situatie niet voor niks op je pad is gekomen. Heb je het gevoel dat het allemaal behoorlijk gecompliceerd ligt en wil je de onderliggende waardevolle boodschap voor jouzelf ontdekken, be my guest!

 

NB het woord manager is mannelijk dus staat er overal 'hij'. Maar je snapt wel dat het ook op vrouwelijke managers van toepassing is...

 

Alexandra van Smoorenburg

 

Gerelateerde artikelen

 
 
 
 
Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!