Blog van een conflictbegeleider

De Vriendelijkheid Factor: Een Noodzakelijk Ingrediënt voor Succes

De Vriendelijkheid Factor: Een Noodzakelijk Ingrediënt voor Succes
26-02-2024 16:32

‘Ach, wat een vriendelijk baasje!’ roep ik, terwijl ik me bewonderend over de hippe kinderwagen buig.

‘Hmm. Dat formuleer je goed’, zegt mammalief, op een opvallend bedachtzame toon.
Ik kijk vragend omhoog.
‘Nou, die combinatie van eigenschappen is nou precies wat maakt dat ik de hele dag in touw ben voor deze kleine dictator. Op mijn werk heb ik een stevige baas, maar die krijgt echt niet voor elkaar wat mijn zoon hier voor elkaar bokst.
'Befehl ist befehl', bij dit baasje, maar voor die oogjes en die glimlach heb ik echt alles over!’

 

Survival of the kindest

Vriendelijkheid is een kracht die vaak onderschat wordt, zeker binnen de context van werk.
In sommige werkomgevingen doet men of het over een overbodig luxeartikel gaat, waar geen tijd voor is, terwijl het eigenlijk gewoon een basisingrediënt is voor goed samenwerken.
Ik las ooit het boek ‘Survival of the kindest’ (2004), van filosoof en psychotherapeut Pierro Ferrucci, dat o.a. ingaat op de economische waarde van vriendelijkheid. 
‘Kindness is a way of making less effort’, zo beweert hij. ‘It is the most economic attitude there is, because it saves us much energy that we might otherwise waste in suspicion, worry, resentment, manipulation, or unnecessary defense.’

 

Beetje overdreven?
Echt niet.

Kijk maar naar baby’s.

Door luid 'te kwaeken'(= Limburgs voor schreeuwen) op het moment dat ze iets nodig hebben en zich daarna heerlijk terug te laten vallen in hun eigen oorspronkelijke, tevreden staat van zijn, krijgen ze alles voor mekaar wat ze nodig hebben. En meer.

Een efficiëntere manier van je doelen behalen is er haast niet.

Scream, and let go. Ze blijven er niet in hangen.
Precies hoe emoties bedoeld zijn. 
Zouden ze er in blijven hangen, dan zou de lol gauw over zijn.

Maar buiten hun overlevingsmomentjes om, zijn ze om op te vreten, altijd in voor een lolletje.

Die aangeboren openheid en vriendelijkheid, maakt het allemaal de moeite waard!

 

Ware natuur

Vriendelijkheid, openheid, is dus gewoon onze natuur, onze basis, waar we als baby nog vanzelf in terugvallen zodra de nood voorbij is.
Maar als vriendelijkheid dan ons aller ware natuur is, die ons zoveel kan brengen, waarom zijn we dan toch vaak zo onvriendelijk?
Ferrucci is daar helder over. 

Volgens hem kun je alleen maar echt vriendelijk zijn, als je niet meer beheerst wordt door je verleden.

Okay, snap ik, loslaten dan maar.

Maarruh... hoe doe ik dat?

Ferrucci: ‘By forgiveness. Someone who cannot forgive is like a city where traffic has come to a standstill.’ 

Oeps, dat is minder. 
Maar ja, vergeven is niet echt makkelijk. Hoe doe ik dat dan? 
‘First you have to fully recognize and thoroughly feel your suffering, then let go of it.

It is no good to hastily forgive for the sake of forgiving.’ 
Slik.

Erkennen en doorvoelen.

Tja, hmm...

Werk aan de winkel dus.

 

Niet voor watjes

Echt vriendelijk zijn is dus helemaal niet zo gemakkelijk als het klinkt...
Die paar mensen in je omgeving die dit in hun karakter verankerd hebben zijn dus behoorlijk bijzondere mensen, die flink aan zichzelf gewerkt hebben, want niemand komt ongeschonden het leven door...

Kunnen we überhaupt zonder?

Vriendelijke mensen zijn dus bepaald niet zwak of te betreuren, en anders dan de stoere no nonsense types zo graag beweren is vriendelijkheid van onbetaalbare waarde op de werkvloer. 

Waarde, die zich niet meteen laat verkapitaliseren, maar die wel een belangrijke bijdrage levert aan het voortbestaan, de gezondheid en de groei van de organisatie.

Iets wat we allemaal willen, of niet dan?

 

Moment van de waarheid

Volgens mij gaat het nog verder, en zijn we op een punt  in de geschiedenis aanbeland dat alleen liefdevolle vriendelijkheid ons nog kan redden.

In een tijd als deze, die bol staat van de agressie, depressiviteit en paniekaanvallen; van de werkdruk en werkstress en het psychische verzuim, hebben we vriendelijkheid bitter hard nodig om de ellende op te kunnen vangen.
The only way out van deze chaos is liefde. 

aleXandra van Smoorenburg
Eerder gepubliceerd op de ManagementSite, op 21 september 2014 onder de titel 'De onderschatte kracht van vriendelijkheid op de werkvloer', 

 

Heb jij mijn praktische E-book 'Nee zeggen voor Empaths' al? Download het hier

  

reacties  0 reacties reageren

3 technieken om niet te exploderen tijdens conflict

3 technieken om niet te exploderen tijdens conflict
13-02-2024 17:16

 Je bent boos. Je voelt je gepasseerd, voor schut gezet, genegeerd, of zoiets. Hoe dan ook: echt kwaad. Maar! Hoe lekker het ook is om de ander 's ff EXACT te vertellen wat je vindt, voelt en bedoelt, je bent inmiddels wijzer. Want het pakt meestal niet zo lekker uit. Je zegt dingen die je later weer goed moet maken of uit moet leggen. Als je die kans nog krijgt tenminste. 

Dus. Laat die emoties ff betijen, zodat je de zaken weer in perspectief kunt zien. Kun je ze daarna bespreken met je bestie (of met mij) en een strategietje bedenken.


Alleen: hoe overleef je die tussentijd? Hoe doorsta je die spanning in je lijf en hoofd?

 

Met je ademhaling! 

Check deze 3 'real time' ademtechnieken om je stressreactie te doorbreken

1) 'The physiological sigh'
Superhandig deze. Je partner zegt of doet iets stoms: adem 2 keer achter elkaar diep in (een keer zo diep als je kan en dan gelijk nog een korte erachter aan) en dan zo lang mogelijk uit. Herhaal 2 of 3 keer en je hebt de stressreactie al doorbroken! Echt nooit meer vergeten deze. Uitgebreid wetenschappelijk onderzocht en supereffectief gebleken. Honden doen het ook. 

 

2) Ademhaling vertragen met Fffff....
Langer uitademen dan in. Dat is feitelijk het hele eieren eten. Dit brengt je hartslag en bloeddruk omlaag en ontspant je zenuwstelsel. Dus. Adem helemaal uit op de letter F - fffffffff-  wacht tot de ademhaling vanzelf weer komt; adem niet te diep in en dan weer heel rustig ffffff... Paar minuten is genoeg.

3) Vierkantjes ademen
Hoe zegt u, vierkantjes? Yep. Vier tellen in (streep omhoog) – vier tellen vast (streep horizontaal) – vier tellen uit (streep omlaag) – vier tellen vast (streep horizontaal terug). Zelf vind ik 'm minder, maar anderen zweren erbij. 

NB 1 Ben je sowieso een stresskip, doe de tweede oefening 2 x per dag 5 minuten (alarmpje zetten!) en je hebt er de hele dag plezier van. 

NB 2 Het handige van die focus op je ademhaling is ook dat je wat afstand neemt van het gedoe. Mooi meegenomen dus! 

NB 3 Check wel bij jezelf of je kunt volstaan met stoom afblazen! Misschien is het een goed idee om op een later, rustiger moment op de gebeurtenis terug te komen en alsnog je punt te maken. Gooi niet het kind (jouw belangrijke inzicht, waarde, behoefte, belang) met het badwater weg!

 

aleXandra

 

Heb jij mijn handige E-book 'Nee zeggen voor Empaths' al? Download het hier

  

 
reacties  0 reacties reageren

Een conflict hebben is… helemaal prima!

10-01-2024 10:33

Ben jij ook zo iemand die meningsverschillen en ruzie maar liever uit de weg gaat? Is het laatste wat je wil de ander kwetsen? Wil je gewoon (!) harmonie, oftewel 'rust in de tent'?

Welcome to the club!

 

Harmonie vergt echter dat je je uitspreekt. 

Dat je durft te delen wat je echt denkt en voelt.

Je uitspreken is essentieel voor harmonie

Door je hekel aan conflict af te schalen, zul je veel meer bereiken in je leven.
Hoe dat zit?

 

Denk bij harmonie eens aan een orkest.

Stel je een violist voor die voor het eerst in een orkest mag meespelen.

En stel je voor dat die violist denkt:

‘Ik ga me ontzettend goed voorbereiden. Ik zorg ervoor dat mijn viool van tevoren al gestemd is. Zodat het de eerste keer meteen perfect gaat zijn! De eerste indruk is immers de allerbelangrijkste. Het mag niet verkeerd gaan, dat zou rampzalig zijn! Want wat zouden de andere muzikanten dan niet denken? Dan kan ik het verder wel schudden!'

 

Klinkt belachelijk, toch?

We weten immers allemaal dat orkestleden vlak voor het concert uitgebreid de tijd nemen om hun instrumenten op elkaar af te stemmen. Dat dit er gewoon bij hoort.

Sterker nog, als er één niet meestemt, kan dit het eindresultaat - de harmonie - volledig verstoren.

 

En toch is dit precies hoe we naar conflict kijken.

We zijn doodsbang onze stem te laten horen.
Te laten weten wat een bepaalde uitspraak of situatie met ons doet.
Uit angst te dissoneren. 

Afschuwelijk!
Liever dan dat trekken we ons terug.


Waarom zijn we toch zo bang ons eigen inzicht, standpunt, stemgeluid te laten horen?!
Niet overeenstemmen is toch helemaal niet erg. 

Je eigen visie en stem te laten horen is juist de weg naar overeenstemming vinden.

Dus dat kan het probleem niet zijn.


Tenzij ... we aardig gevonden willen worden.


Als 'aardig gevonden worden' ons eigenwaarde geeft hebben we een probleem!

Dat we denken dat we als persoon falen als anderen merken dat we ons boos, of onzeker of verdrietig voelen over een bepaalde situatie
Dat we dingen denken als: laat ik maar niet moeilijk doen, want ... 'dan zullen ze me een zeurkous vinden', of 'dan breng ik die ander in verlegenheid', of 'dan zal die ander zich gekwetst, of beledigd voelen'.   
Want stel dat ze me dan onaardig vinden 
en me uit het pulletje duwen 
Dat willen we koste wat het kost voorkomen.

 

En dat zorgt ervoor dat we niet meer aangeven wat we zelf denken en willen.
Dat we stoppen met zelf sturing geven aan de situatie. 
Of erger nog: aan ons leven.  
Liever dan dat, laten we de ander bepalen...

 

Als je je mond houdt, heb je dat gedonder niet.
Denk je. 
Terwijl je ondertussen je eigen graf aan het graven bent.

 

Ik heb mezelf aangeleerd mijn eigen visie, mening of gevoel delen te gaan zien als een vorm van afstemmen

Net als die muzikanten in de orkestbak doen

Die stemmen niet alleen op zichzelf af om harmonie te bereiken; ze stemmen ook op de andere instrumenten af
Traditioneel zien we verschil van mening als het tegenovergestelde van harmonie.

Maar ik zie dat dus anders: je eigen toontje meefluiten is wat de muziek maakt!
Vrede 'is', maar harmonie maak je samen. 

Een echt vredelievend persoon laat zichzelf dus horen en stemt af

en raakt daarbij dus automatisch af en toe in conflict
Logisch!

Iemand die zich alleen om zijn eigen vrede bekommert, houdt zich gedeisd, en onderneemt geen actie
Dan gaat het conflict ondergronds of via de band

en blijft het lekker doorsmeulen...

Ogenschijnlijk ervaart deze persoon weinig conflict, maar hij of zij verbindt niet echt
En ontwikkelt zich relationeel niet.

Het verschil tussen vredelievende mensen, en de zich aanpassende, zich toedekkende, sussende, conflictvermijdende mensen is, dat die laatsten niet écht zo vredelievend zijn...

 

Dus... als jij oprecht harmonie wil, verbeter dan je conflictvaardigheid

Want conflictvaardigheid maakt van elk gewoon mens een levenskunstenaar.

Laat je niet tegenhouden door je angst voor conflict
Weg ermee, vandaag nog!

Zie in dat je enorm leert en groeit van je uitspreken

en dat je véél beter gaat verbinden met de ander.

Jezelf laten zien en je eigen stem laten horen is echt de enige manier tot harmonie te komen.
En dat moet steeds weer opnieuw
Want verschillen tussen jou en de ander zullen altijd blijven komen...

 

Ben jij nou iemand die dit allemaal prima begrijpt, maar niet doet, dan kost jou dat ongemerkt ontzettend veel. 
Want conflictvermijding heeft gevolgen voor al je relaties. Inclusief je liefdesleven. En de relatie  met je kinderen en familie. En je vriendschappen. En je loopbaan. En dus ook je financien...  
Besef dat conflictvaardige mensen een groot strategisch voordeel hebben tov conflictmijders 

Zij wachten niet af, maar sturen actief mee

Waardoor het balletje soms 'zomaar' hun kant op rolt..

 

Conflictmijdend zijn is dus beslist geen lolletje.

Maar sommigen doen het, omdat ze niet anders kunnen

Omdat ze hun grenzen niet voelen en zich bewust dan wel onbewust minder waardig voelen dan de ander 

In dat geval kan Transformatieve Conflictbegeleidin jou helpen
Ik help je de angel te zien en verwijderen
En leer je hoe je - elke keer dat het gebeurt - de lading in je systeem kunt transformeren
Opdat je je grens steeds beter gaat aanvoelen
en je stem weer gaat gebruiken
Oftewel: in je kracht kunt blijven bij conflict...

 

En dan zal er,

voor jou ook,

een wereld open gaan!... twee muzieknoten 

 

© aleXandra van smoorenburg

 

Gerelateerde artikelen

Blog 'Grenzen stellen en de Moederwond', nov 2020

Vlog Grenzen stellen voor Conflictmijders, juni 2020
Blog 'Hoe om te gaan met onoplosbaar Conflict', aug 2016

Kerstmagie: Transformeer Duisternis in Groei

Kerstmagie: Transformeer Duisternis in Groei
18-12-2023 19:51

Terwijl de kerstlichtjes weer overal fonkelen en we onze families verzamelen rondom een feestelijke kersttafel - en wie weet een knapperend haardvuurtje - wordt de wereld buiten geteisterd door onrust en conflicten. Van de oorlogen in Oekraïne en Gaza tot de persoonlijke overlevingsstrijd die velen van ons voeren. Hoe in deze donkere tijden je hart warm te houden en scherp te blijven op mogelijkheden voor groei en transformatie?

 

Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar mij grijpt de huidige wereldsituatie behoorlijk aan. Zo pijnlijk om te zien hoeveel mensen in de verdrukking raken en haard en huis verliezen. Zo pijnlijk om te zien hoe er in koelen bloede steeds meer slachtoffers worden gemaakt en de machthebbers daar toch mee weg lijken te komen. Zo pijnlijk te zien hoe oorlog almaar groter en dichterbij komt. Maar geweld kan niet met geweld gestopt worden. Nooit. Dat is gewoon een natuurwet, geen rocket science. En toch doen ‘ze’ het mensen geloven.. Jou ook?


Geweld bestrijden dan wel vermijden heeft nut noch zin.

Oorlog bestrijden dan wel vermijden heeft nut noch zin.
Conflict bestrijden dan wel vermijden heeft nut noch zin.
Maar ... je kunt ze wel benutten
en je kunt er ook zin aan geven...
door een heel andere focus!

 

Wat dan wel te doen?
Wil je het echt weten? 
Komtie. 

Niet weglopen, niet bevechten, maar er op in gaan
Naar binnen kijken en je openstellen voor the lessons to be learned.
We raken namelijk nooit ‘zomaar’ in conflict; het heeft een voorgeschiedenis.

 

Mandala kerstblog diepblauw met meerdere gouden sleutels Wat is daar binnen dan te vinden?
Sleutels.
Sleutels die passen op deuren die op dit moment nog dicht zijn. 
Sleutels die passen op deuren die toegang bieden tot nieuwe mogelijkheden en oplossingen. 

Elke poging de uiterlijke strijd te stoppen is vruchteloos zo lang je je eigen innerlijke strijddynamiek niet weet te doorsnijden.
Slechts wie de deur tot zichzelf weet te openen, weet die naar de ander te openen!

 

Strijd aangaan zonder de benodigde zelfkennis is gedoemd in warfare uit te monden. 
Crises - zowel op wereldschaal als in ons persoonlijk leven - dwingen ons steviger te staan en onze persoonlijke, dan wel professionele, dan wel culturele identiteit te versterken. Dit kunnen we doen door bewapenen (agressie) of ontwapenen (non-agressie). Het eerste brengt macht; het tweede kracht. Wat duurt het langst denk jij?

Hoe?
Jijzelf? Simpel: door je werk als mens te doen.
Schaduwwerk. Identiteitswerk. Zielswerk.
Schaduwwerk om je projecties, eigen aandeel en eigen verantwoordelijkheid uit te zuiveren en de door het conflict getriggerde trauma’s te healen. Zodat het projecteren en overreacten stopt. Identiteitswerk om te weten wie jij als persoon wil zijn en hoe je jouw hoogste doelen met gebruikmaking van je eigen superpowers kunt bereiken.
En zielswerk om te doorgronden wat je als mens wil dienen: vrede, of polariteit? Liefde, of angst? Samen delen en spelen, of eigenbelang? Wat jij wil, de keuze is aan ieder van ons zelf.

 

En hoe werkt dat dan op macro-niveau? 
Net zo!

Door onze collectieve Wonden te helen, diepste Wensen te eren en belangrijkste Waarden te versterken. 

De huidige wereldcrisis hoeft helemaal niet te ontaarden in een collectieve bron van angst en onzekerheid. Stop daar mee. Laat je niet meesleuren. Dit voedt slechts die machthebbers die niet het beste met jou voor hebben, maar met hun eigen portemonnee.

Wat ons te doen staat is de crisis aan te gaan met elkaar, en deze te gebruiken als stapsteen naar groei en ontwikkeling. Net als de kerstlichtjes die schitteren in de donkerste nachten worden ons altijd weer kansen geboden om ons innerlijk licht helderder te laten schijnen. 🌟

 

Lieve lezer van dit blog, dankjewel daarvoor! 🙏🏻
Moge jouw hart zich vullen met hoop en optimisme, en jouw feestdagen met vrede, liefde en verbinding! ❤️
Vrolijk Kerstfeest! En moge 2024 vriend en vijand dichter bij zijn ware identiteit brengen! 🌎

aleXandra

Gerelateerde artikelen

Blog: Wegcijferen doe je voor de ander; vergeven voor jezelf. 2022
Blog: Relax, het is kerst! (met ontspanningsmeditatie - audio), 2021
Blog: Lekker stralen met de kerst (met lichtmeditatie-audio), 2020

Vlog: Zelfliefde is niet egoistischkerst 2018
Blog: Een kerst met zelfmoordgedachten... (waar gebeurd), 2015

Echte liefde, of grensoverschrijdend gedrag? De transformatieve reis van Tahira

Echte liefde, of grensoverschrijdend gedrag? De transformatieve reis van Tahira
21-06-2023 11:22

Elke dag is een strijd voor Tahira. Ze voelt zich verscheurd tussen haar liefde voor Raphaël, de CEO van het bedrijf waar ze werkt, en de ongemakkelijke waarheid van zijn bestaande huwelijk. Haar hart is zwaar van de belofte die hij haar maakte, maar die onvervuld blijft. Een belofte van een leven samen.  

Ze heeft de relatie tijdelijk 'on hold' gezet, zodat Raphaël zijn huwelijk in rust kan afronden en ze over een poosje samen vanuit een gezonde situatie kunnen beginnen. Maar Tahira voelt zich vertwijfeld. Zeker, hij wil haar nog, dat laat hij haar op een bijna vervelende manier merken, maar waarom zet hij geen stappen? Is het een illusie? Tahira bungelt. En toen hoorde ze ook nog in de wandelgangen dat hij met een collegaatje van haar gezoend zou hebben, Hoe kon hij?! 
Of... zou het wel waar zijn?

Wanneer Tahira naar me toe komt, zie ik meer dan alleen haar verdriet. Ik zie de eenzaamheid van iemand wiens stem gesmoord is in de geheimhouding van een relatie die ongelooflijk veel voor haar betekent. Waar ze bij wijze van spreken over van de daken zou willen schreeuwen, maar wat niet kan. Pijnlijk! Maar ik zie ook haar veerkracht. Iets in haar ogen dat smeekt om verandering. Het duurt te lang. Ze wil deze pijn niet meer. Maar haar liefde gaat zo diep. 'Onvoorwaardelijk', had ze tegen hem gezegd... 

We gaan samen op een reis van zelfontdekking, waarin ze leert om haar situatie niet als een onontkoombare tragedie te zien, maar als een kans voor persoonlijke groei.

Tahira ontdekt een pijnlijk patroon: de diepe emotionele band die ze met haar afwezige vader had, wordt weerspiegeld in haar relatie met Raphaël. Dit inzicht helpt haar om een lang stilgezwegen wond te helen en het gesprek met haar vader aan te gaan, een stap die haar gek genoeg (maar niet heus) de ruimte geeft om te genezen van haar liefdesverdriet.

 

Naarmate we verder gaan, beginnen de contouren van Tahira's authentieke zelf weer naar voren te komen. Ze neemt innerlijk steeds meer afstand van Raphaël, zowel emotioneel als fysiek. Ze vraagt om een overplaatsing naar een andere stad en gaat het gesprek aan met Raphaël, in aanwezigheid van HR. 

Deze stappen resulteren in een krachtige transformatie. De zonnige Tahira, die onder de last van haar gevoelens was verdwenen, begint weer te stralen. Ze leert haar gevoelens te omarmen en te gebruiken als brandstof voor haar persoonlijke groei.

Het effect van Tahira's transformatie straalt ook uit naar haar omgeving. Raphaël beloofde in het gesprek waar het hoofd HR bij zat om hulp te zoeken voor zijn problemen, en maakte afspraken om hierover in afstemming te blijven met HR. De organisatie was Tahiria tuurlijk enorm dankbaar hoe ze dit voor hem, maar ook voor zichzelf opgelost had. 

Het hele 'verhaal' heeft zo'n 4 maanden geduurd. Momenteel, 2 maanden later, gaat het ontzettend goed  met Tahira. Haar verhaal is er een van hartzeer, maar ook van overwinning. Door  door de diepten van haar verdriet te navigeren, heeft ze niet alleen haar eigen leven veranderd, maar ook een impact gehad op degenen om haar heen. Wat mij betreft dient haar verhaal als een krachtige herinnering aan de mogelijkheid van heling, de kracht van zelfliefde, en de pracht van persoonlijke groei.

Wat hou ik toch mijn werk:)

aleXandra 

 

Gerelateerde artikelen
Blog: Zelfliefde is niet egoistisch!, 2018
Blog: Drie voordelen van zelfliefde, 2020
Blog, Stel je hebt een vreselijke manager... 10 tips, 2020

  

 

Tenenkrommend optimisme

Tenenkrommend optimisme
09-03-2023 14:09
reacties  0 reacties reageren

Mensen die liefhebben geven

Mensen die liefhebben geven
17-02-2023 15:03

Mensen die liefhebben geven.

Ja toch?

Nee.

Niet per se.

Al zit er héél veel goeds in geven!

  • Mensen vinden je aardig
  • Het maakt gelukkig een ander te helpen (is wetenschappelijk aangetoond)
  • Wie makkelijk geeft, ontvangt vaak ook makkelijker
  • Je bouwt goed karma op

Dat is meer dan genoeg reden om vooral door te blijven gaan met geven!

Alleen zit er wel een addertje onder het gras:
het moet wel van de juiste plek komen!

En dat is je hart.
Vanuit een plek van onvoorwaardelijkheid èn mogelijkheid

 

En dus niet vanuit angst,
of schuldgevoel,
of verplichting,
of berekening,
of tekort (aan tijd, middelen, liefde) …

 

Met geven vanuit een negatieve bron, zoals hierboven genoemd
doe je niet alleen jezelf tekort
maar ook de ander

 

Want, om het maar even 'liefdogenloos' te zeggen:

  • De ander voelt het gewoon, als het ongemeend is, of eigenlijk niet kan. Dat kun jij met tekst wel weten te verhullen - en daarmee kun je iemand inderdaad op een verkeerd been zetten - maar ons aller gevoel pakt méér op, dan tekst alleen…
  • Je doet iets onzuivers in de relatie, wat tot scheefgroei leidt
  • Van een vals zelfbeeld en vals imago wordt niemand gelukkig
  • Geven vanuit een negatieve bron maakt niet gelukkig, maar moe, overprikkeld en ongelukkig 

Je bent lief!
Daar hoef je helemaal niets voor te doen.
Gewoon jezelf zijn is genoeg.
Wat zeg ik? Jezelf zijn is méér dan genoeg: het is zoveel leuker en fijner en eerlijker en pakt zoveel beter uit op termijn!
De ander iets gunnen – van binnen een ja voelen - vanuit je liefde voor die ander, gaat prima samen met nee zeggen tegen incidentele verzoeken
Elk rechtschapen mens gaat daar hooguit even, maar niet heus teleurgesteld over zijn!
Elk rechtschapen mens wil ook het beste voor jou.

 

Met geen nee durven zeggen doe je echt NIEMAND een plezier
Alleen de mensen die niet heus om je geven
Het is een verkeerde gedachte dat mensen jou aardig vinden omdat je doet wat zij van je willen
Je creëert er juist dat mee, wat je - denk ik - absoluut niet wil, namelijk

  • Vermoeidheid en overprikkeldheid
  • Ongelijkwaardige relaties
  • Een laag zelfbeeld
  • Misbruik
  • Overbelasting
  • (Innerlijke) conflicten
  • spanningsklachten

Maar voor sommigen is het probleem van geen nee kunnen zeggen héél weerbarstig
En lukt het niet dit bij te sturen, op basis van de wil alleen
Ze hebben letterlijk geen grip op hun grenzen

Als dit bij jou zo is, nodig ik je hierbij uit om deel te nemen aan de ééndaagse re-Treat Grip op Grenzen

Vanuit mijn hart: je bent zo welkom!

aleXandra

 

Gerelateerde artikelen
Blog: Grenzen stellen en de moederwond, nov 2020

Blog: Grenzen stellen een sprookje?, feb 2021

Blog: Meebewegen, of grenzen stellen, feb 2015

  

 
 
reacties  0 reacties reageren

Hiermee tackel je de meeste conflicten en spanningsklachten

Hiermee tackel je de meeste conflicten en spanningsklachten
16-02-2023 11:28

Laten we het eens hebben over (innerlijke) conflicten en pijnklachten...
Oftewel: stress.   
Met welke vaardigheid worstel jij dan feitelijk bewust of onbewust?
Ik weet het wel...

 

Met grip op je grenzen. 

As simple as that. 

Ja, dat zou fijn zijn hè, grip op je grenzen?

Klinkt ook zo lekker makkelijk en duidelijk. 
Maar moeite met grenzen stellen zit diep, heel diep. 

 

Want het probleem is, dat je ze niet (op tijd) voelt.
En dan kun je ze ook moeilijk stellen. 
En ga je vanzelf dingen doen die je niet wil.
En blijf je in relaties die jou niet steunen, niet voeden, niet gelukkig maken.
Totdat het mis gaat.


Je raakt in een crisis.
Een burnout, een conflict op je werk, een scheiding, misschien wel een véchtscheiding.
Allemaal niet leuk nee. Het is zwaar, negatief.
Je begint behoorlijk aan jezelf te twijfelen.
En hebt daarbij ook nog eens allerlei fysieke klachten.
'Spanningsklachten', zei de dokter.


Nou, daar wil je wel van af.
En dus loop je nu al een poosje bij de fysio (of de cardioloog, of bij een MDL-arts).
Maar desondanks wil het herstel nog niet zo vlotten.

Wel weet je nu waardoor het allemaal komt, dat jij pijn hebt.
Want er zijn foto’s en echo’s en MRi’s gemaakt en ja, de slijtage en afwijkingen die daarop te zien zijn verklaren de klachten.
Maar daarmee ben je er nog niet vanaf.

En dus ben je nu bezig met gezonder leven: meer bewegen, anders eten, meer ontspannen, vroeger naar bed. 

Dat probeer je althans. 
Herkenbaar?
Heel goed.

 

Maar jee, wat is het moeilijk!
Ook al omdat je ook mentaal niet zo lekker in je vel zit.

Want het is wel veel allemaal.

Gelukkig heb je via de huisarts gesprekken met een psycholoog kunnen regelen

waardoor je inmiddels wat beter de link snapt tussen jouw moeite met grenzen en hoe het er vroeger bij jou thuis aan toe ging.
Dat verklaart wel iets.
Maar ja, daarmee kun je nog geen grenzen stellen. 
Je anders gaan gedragen is lastig, dat doe je niet zomaar...
Het lijkt zo simpel, waarom lukt dat toch niet?


Moeite met grenzen... 

Je herkent ze niet in de praktijk.

Je voelt ze potdomme niet.
 

En dat betekent: voortdurend (innerlijk) conflict en kwaaltjes.
Oftewel superirritante, terugkerende spanningsklachten...
Als je daar toch eens van af kon komen!

 

Ken je dit?
Het goede nieuws is: je bent niet de enige en je kunt het echt leren!
Het slechte nieuws is eveneens tweeledig:
1) geen grenzen kunnen stellen kost je ongelooflijk veel: je eigenwaarde, je relaties, je gezondheid, de voortgang in je carrière, et cetera.... en
2) het gaat niet vanzelf over, enkel op basis van inzichten alleen

 

Zelf heb ik er ook lang mee geworsteld
En cognitieve gedragstherapie hielp mij niet dit probleem te tackelen!
Maar zelf heb ik het nu goddank in de knip.


Toen ik hier een keer over te spreken kwam met Therese Snel, van ChronischePijnVoorbij.nl, kwam ik erachter dat moeite met grenzen zowel bij haar als bij mijn klanten een centraal probleem is
En dat mijn remedie voor het (helpen) oplossen van (innerlijk) conflict in essentie overeenkomt met haar remedie voor het (helpen) oplossen van spanningsklachten... 
Zij zei het zo: 

"Laten we wel wezen: spanningsklachten = conflict! Toch?"

Made sense to me!!

 

En tja, je begrijpt het al: we hebben de handen ineen geslagen. 

Samen organiseren we binnenkort een reTreat van één dag om jou de tools in handen te geven om dit probleem voor eens en altijd te tackelen. 
Een ontspannen, waardevolle dag voor jezelf.

Een ware traktatie!

Want ik beloof jou: daarmee heb je goud in handen. 
Want geen grenzen kunnen stellen = problemen.

Onnodige problemen (en dat is misschien wel het ergste).

Als je interesse hebt, check dan deze link voor meer informatie. 
NB: alleen de eerste keer geven we - in ruil voor jouw feedback! - 33% korting.   


Gerelateerde artikelen

Blog: Grenzen stellen en de moederwond, nov 2020

Blog: Grenzen stellen een sprookje?, feb 2021

Blog: Meebewegen, of grenzen stellen, feb 2015

  

 
 
reacties  0 reacties reageren

Wegcijferen doe je voor de ander, vergeven voor jezelf (casus)

Wegcijferen doe je voor de ander, vergeven voor jezelf (casus)
19-12-2022 19:47

 

Vergeven is weinig populair, maar kan je veel brengen in het leven. Weinig populair omdat
1) het moeilijk wordt gevonden,
2) er veel misverstand over bestaat en
3) je omgeving je er eerder van af probeert te houden, dan erbij steunt.

 

Wat vergeven je oplevert is dat het je je leven terug geeft, daar waar dit eerder opgesoupeerd werd door woede, wrok, haat en pijn. Hoe averechts het ook moge klinken, maar vergeven doe je dus in feite voor jezelf.  Zoals ook een van mijn coachees ontdekte.

Casus 

Jamila (30 jaar) groeit op in een Marokkaans gezin in Amsterdam Noord. Ze voelt zich als vrouw beknot en vernederd door ouders, broers en grootouders. Ze geeft aan drie persoonlijkheden te hebben: thuis is ze gehoorzaam en gedienstig, op haar werk een pleaser, en bij haar vriendinnen een leader. Het best voelt ze zich bij haar vriendinnen.

 

Jamila heeft standaard accessoires, kledingstukken en make up mee in haar tas, om zich te allen tijde snel te kunnen verkleden en aanpassen aan haar omgeving. Dit voortdurende switchen van uiterlijk is Jamila gewend; ze heeft daar geen enkele moeite mee zegt ze. Waar ze wel last van heeft zijn de migraine en vermoeidheidsklachten. Deze doen haar de laatste tijd de das om. Ze voelt zich moe en verward, meldt zich vaak ziek en voelt zich op het randje van burnout.

 

Gelijk al bij de intake wordt haar duidelijk dat ze in een heftige identiteitscrisis zit. Ze staat voor grote levenskeuzes mbt werk en wonen en kan er maar niet uitkomen naar welke innerlijke stem te luisteren: kies ik voor de ander, of voor mezelf? Blijf ik buigen voor mijn familie en werkgever, of ga ik - ongetrouwd en wel - tóch op mezelf wonen, en een eigen zaak beginnen? 

De valkuil van de voorwaardelijke liefde

Jamila is moe. Ze struikelt over haar onvermogen om grenzen te stellen. Haar grenzen deden er immers nooit toe, vandaar dat ze een kei werd in het zichzelf aanpassen en ogenschijnlijk wegcijferen. Ze kan het aanpassen maar moeilijk loslaten, ook al omdat het haar de goedkeuring van haar ouders oplevert. Een snipper liefde, net genoeg om het patroon in stand te willen houden. Behoorlijk voorwaardelijke liefde dus, begint Jamila steeds beter te zien. Maar ja, het laatste wat ze wil is verstoten worden...

Niet in contact met je echte gevoel = problemen met grenzen stellen

Jamila worstelt met de verschillende normen en waarden binnen de verschillende omgevingen en komt er niet uit waar zij zelf voor wil gaan. Ze hangt nog steeds aan het positieve zelfbeeld dat wegcijferen met zich meebrengt, maar haar lichaam lijkt het daar niet (meer) mee eens te zijn. De migraine is ondraaglijk. Lichamelijke pijn, om maar niet de emotionele pijn die daar onder blijkt te liggen te hoeven voelen: verdriet en woede over verwaarlozing en niet gezien zijn. 'Blijkbaar' niet belangrijk zijn. Het vergt moed om dit onder ogen te zien. Maar Jamila snapt inmiddels, dat het anders nooit wat gaat worden met grenzen stellen...

De weg naar bevrijding

Niets is er voor niets in deze wereld, zelfs negatieve gevoelens hebben een functie. Zo bouw je met boosheid de energie op die je nodig hebt om voor jezelf op te komen. Voor aardige mensen als Jamila is dat lastig, omdat ze zichzelf hebben aangepraat dat ze niemand willen kwetsen. Wat natuurlijk slechts een halve waarheid is. De andere helft is dat ze reuze bang is voor haar  eigen boosheid. Dat ze daar zelf ook een taboe op heeft, en dat gevoel liever negeert. Maar ... ware gevoelens negeren is nooit zo'n goed idee. Want je hebt ze immers. En een kenmerk van emoties is dat ze er uit willen... gezien willen worden...
 
Een belangrijk doorbraakmoment voor Jamila is het moment dat ze inziet dat ze niet alleen  zichzelf, maar ook haar omgeving aldoor op het verkeerde been zet. Ze zegt immers vaak ja, waar ze nee bedoelt en andersom. Waardoor ze door sommigen als 'onbetrouwbaar' en zelfs 'manipulatief' wordt ervaren. Au, au, au... 

Van wegcijferen naar vergeven

Jamila gaat kort door een diep dal waarin ze wat illusies over zichzelf moest afleggen. Nadat ze haar eigen woede en valkuilen onder ogen zag, leer ik haar hoe ze zelf versneld haar verdriet en woede kan reguleren en verwerken. Daarna is ze in staat een bewuste keuze te maken voor liefde en vrijheid. Voor een goed gesprek met haar ouders, voor op zichzelf gaan wonen, voor ander werk. Vanuit liefde voor zichzelf. 


Voor mij ook het sein om vergeving ter sprake te brengen. Vergeving vergt namelijk een grond van zelfliefde en compassie. Jamila kijkt hier vreemd van op. 'Vergeving?' Ze aarzelt. 'Wat bedoel je?' Maar daar was ik tuurlijk op voorbereid. Gevoelsmatig zijn mensen namelijk nooit toe aan vergeven. Het vergt een bewuste keuze.  

Waarom vergeven?

‘Maar beste Alexandra', denk jij nu ook misschien, 'Hoe kom je erbij? Vergeven is toch gewoon een variatie op wegcijferen, die de pijn er alleen maar nog meer inwrijft?!’

Nee dus.

Vergeven is iets totaal anders.
Luister goed: 

 

Wegcijferen doe je voor de ander: vergeven doe je voor jezelf. Uit liefde voor jezelf.
Vergeven is de laatste stap in het loslaten van oude pijn over een verleden
dat je niet langer ten koste van jezelf wil laten gaan.

Vergeven kan zomaar zorgen voor een uitstorting van liefdesenergie ('genade'),
waarin allerlei mentale, emotionele en zelfs fysieke blokkades volledig oplossen.

Vergeven maakt vrij. Niet misselijk dus, het effect van vergeven....

Alle vergeving is zelfvergeving

Het grote misverstand over vergeven is dus, dat mensen denken dat je dit voor de ander doet.
Nope, niets van dien aard. Je kunt een ander geeneens vergeven, al zou je willen. Ja, je kunt het wel doen natuurlijk, maar stel die ander neemt het vanuit een terecht of onterecht schuldgevoel niet aan, dan gebeurt er helemaal niks. Jij gaat niet over de ander. Daar gaat die ander zelf over.

 

Stel jij vergeeft de ander, en je laat dat die ander weten, dan hoeft die persoon inderdaad jouw veroordeling niet meer te vrezen. Maar vergeven wil niet zeggen dat de feiten niet plaatsgevonden hebben. En ook niet, dat je geen aangifte doet, of grenzen stelt. Vergeven betekent niet dat je die ander niet confronteert met de consequenties van zijn daden. Hij of zij zal nog steeds de aangerichte schade moeten erkennen en opruimen. Want ook na vergeving blijft nog steeds dit principe van kracht: ‘Wat een mens zaait, zal hij oogsten.’ Daar doet jouw vergeving niets aan af.

‘Hè, ik snap het niet meer, je zei toch dat je moet vergeven?’

Ja inderdaad, als het even kan wel, echter niet voor de ander, maar voor jezelf, omdat het je van de laatste resten negatieve energie bevrijdt. En het bijzondere is: daarna gaat het stellen van grenzen je vaak veel gemakkelijker af!

Schuldvraag

Een ander misverstand is dat mensen vaak bang zijn dat ze door de ander te 'ontschuldigen' zelf schuld op zich nemen. Onzin. Dat zijn twee verschillende dingen. Vergeven is een teken van wijsheid, van dieper zien. Vergeven is voorop stellen wat voor jou nodig en helpend is in de situatie. Met als gevolg meer vrijheid en gemakkelijker voor jezelf opkomen. Weet je hoe ze dergelijke effecten vroeger noemden? Ze noemden dat 'genade'. Een soort van beloning voor het feit dat je over je eigen schaduw heen stapt. Omdat dat beter voelt.  

Hoe het afliep met Jamila

Jamila ging verschillende gesprekken aan die ze altijd uit de weg was gegaan. En begon nieuwe keuzes te maken. En guess what? Ttot haar vreugde verdween de migraine. Zichzelf uitspreken brachten haar innerlijk stabiliteit, onafhankelijkheid èn het respect van haar familie. Geen blijere en trotsere vrouw dan Jamila!

 

NB De Vergevingssessie is een aparte, facultatieve sessie na afloop van het Transformatieve Coachingtraject. Dat is niet voor niks, want het kan zeer schadelijk zijn om te vroeg in je proces te beginnen met vergeven! Er moet echt voldoende ruimte en grond voor zijn (egosterkte door verwerking), alleen dan gaat het werken. 

 

Gerelateerde artikelen

Blog: Relax, het is kerst! (met ontspanningsmeditatie), 2021

Blog: Wek het licht in jezelf - kerstmeditatie 2020

Vlog: Zelfliefde is niet egoistisch, kerst 2018
Blog: Een kerst met zelfmoordgedachten... (waar gebeurd), 2015

  

 

Gerelateerde artikelen

Blog: Kerstblog met ontspanningsmeditatie, 2021

Blog: Wek het licht in jezelf - kerstmeditatie 2020

Vlog: Zelfliefde is niet egoistisch, kerst 2018
Blog: Een kerst met zelfmoordgedachten... (waar gebeurd), 2015

  

 
 

 

Dit is hoe je je eigenwaarde (weer) opbouwt

Dit is hoe je je eigenwaarde (weer) opbouwt
12-08-2022 15:00

Als je je eigen waarde niet ziet, heb je geen eigenwaarde. Zo simpel is het. En zonder eigenwaarde trek je altijd aan het kortste eind, zo is het ook nog eens een keer. 

 

Ik snap het wel, als je om je heen kijkt en op de sociale media, dan zou je zomaar kunnen denken dat jouw leven en jouw goede eigenschappen en jouw ideetjes allemaal maar bar weinig voorstellen. Anderen hebben het beter voor mekaar, veel beter. Maar iedereen die regelmatig een echt gesprek aangaat met een ander, weet wel beter. Al die mensen hebben ook 'hun dingen'. Er is niemand in deze wereld aan wie het lijden voorbij gaat. Echt niemand. Mindset is alles.

 

Afgelopen week twee overlijdens in mijn omgeving. Een vrouw van in de 60, na bijna 3 jaar gestreden te hebben tegen leukemie. Ze was het er niet mee eens dat ze zou sterven, kon het niet accepteren en maakte het zichzelf en iedereen om haar heen verschrikkelijk moeilijk. Tot het eind bleef ze boos en jaloers op haar familie en vrienden dat die zonder haar verder zouden gaan. Ze stierf met het gevoel verloren te hebben en een gevoel van waardeloosheid. Het was allemaal voor niks geweest. Dan die andere vrouw, eveneens van in de 60. Ze pleegde afgelopen week euthanasie nadat ze 5 jaar langs alles uit de kast had gehaald om waar mogelijk te blijven genieten. Haar wereldje was steeds kleiner geworden, maar het waren 5 prachtige jaren in haar ogen. Ze verliet het leven in dankbaarheid en in volkomen vrede. Mindset is echt alles.

 

Waarom heeft iedereen recht op eigenwaarde? Omdat ieder van ons er toe doet. Ieders bestaan heeft op ontelbare manieren invloed op het bestaan van anderen. En dus is het van belang hoe we ons voelen en gedragen. Als we op een positieve manier in het leven staan betekenen we sowieso gigantisch veel voor onze omgeving, daar hoef je helemaal niet knap, slim, rijk, of beroemd voor te zijn. (En mensen die dit zijn hebben trouwens ook lang niet altijd eigenwaarde!) De wereld zou voor velen simpelweg niet hetzelfde zijn zonder jou erin. Ja, mindset is werkelijk alles.

 

Mocht jij de overtuiging hebben dat je er niet toe doet, sta dan eens stil bij hoe je aan dat idee komt. Voelde je je niet gezien of gehoord als kind en besloot je dat er dan wel iets mis moest zijn met jou? Misschien maakte het jezelf afwijzen of kleiner maken het gemis aan liefde en aandacht op een gekke manier draaglijker voor jou. Maar dat is niet iets om aan vast te houden. Want jij bent een onbetaalbare schat, die alle liefde en aandacht in de wereld waard is. Dat jouw opvoeders je dat onvoldoende liet voelen en weten, had niks met jou te maken, maar met hen. Met hún staat van geest en mogelijkheden. Dus dat mag je voor altijd loslaten. Want mindset is alles.

 

Iemand met weinig eigenwaarde heeft vaak weinig conflicten en veel stress. Of juist heul, héul vaak conflicten en veel stress, dat kan ook. Gebrek aan eigenwaarde maakt dus conflictmijdend (inferieur opstellen) en/of agressief (superieur opstellen) en leidt tot perfectionisme en narcisme (overcompenseren): allemaal gedragingen die relaties van binnenuit uithollen. Je krijgt er scheefgroei en ellende van. Slecht voorbeeld voor eventuele kinderen ook. Normaal is dat het af en toe eens knettert in huis of op het werk, en ook dat je af en toe eens wat over je kam laat gaan. Niks mis mee, we zijn niet perfect en hoeven dat ook niet te zijn.

 

Belangrijker dan streven naar perfecte relaties is dat je je aanleert terug te komen op zaken die niet prettig zijn verlopen. Dat je het op een goeie manier uitspreekt en oplost met elkaar en je weer richt op de liefde en zorg voor elkaar,  Alleen zo versterk je de band. Want denk erom: mindset is alles. 

 

Ik zou zeggen: begin met je zelfperceptie bij te stellen door bewust het geloof in je minderwaardigheid los te laten. Daarnaast is er ook nog een onbewust stuk dat je alleen maar kunt kwijtraken door je oude wonden te helen. En een hele praktische weg om aan het herstel van je eigenwaarde te werken is door je conflicten op een constructieve manier op te lossen. Dit geeft een enorme boost aan je eigenwaarde. De moeite waard, want hierdoor zul je weer superleuke of mooie delen van jezelf herontdekken, die je al lang vergeten was. En wellicht ook nieuwe gaven en mogelijkheden ontdekken, waarvan je nooit gedacht had dat je daartoe in staat zou zijn. Beseffen hoeveel jouw bestaan en inzet er werkelijk toe doen, geeft energie. En maakt dat je je weer veel meer verbonden voelt. Want never forget, mindset is alles!

 

Groet!
aleXandra

 

Gerelateerde artikelen
Blog: Hieraan merk je dat je perfectionisme je in de weg zit, 2019

Vlog: Zelfliefde is niet egoistisch, 2018
Blog: Confrontatie-angst en hoe je er in 5 stappen vanaf komt, 2016

 

 

 
Vond je dit artikel de moeite waard? Doe me een plezier: deel het!  

 

« vorige volgende »