Conflicthantering: 10 praktische tips

20-04-2017 15:48

85affd3c44e260c47c8039806bc46c2e

1. Hou rekening met cultuur-, bedrijfs-, functie- en sekseverschillen

De Marokkaanse cultuur verschilt met de Nederlandse, de cultuur van een zorgorganisatie met die van een familiebedrijf, een expert denkt totaal anders dan een manager, en mannen verschillen van vrouwen. Gelukkig maar. Dit soort van verschillen zullen er altijd blijven. Probeer ze niet weg te werken, maar verbind ze met elkaar. Ze zijn niet ons probleem: ze zijn onze rijkdom!

 

2. Verplaats je in de ander

Veel conflicten ontstaan als gevolg van misverstanden. Verplaats je in de ander. Hoe komt het dat hij zo boos reageert? Probeer andermans gedrag  te begrijpen.

 

3. Blijf niet in je boosheid hangen

Dat je boos wordt kun je niet voorkomen, maar blijf er niet in hangen. Bedenk dat jouw boosheid niet veroorzaakt wordt door wat er gebeurt, maar door hoe jij het gebeurde interpreteert. En dat heeft te maken met je persoonlijkheid, leeftijd, cultuur etc. Maak er een gewoonte van je af te vragen: hoe komt het dat wat er gebeurt mij boos maakt? Wat zegt het over mijn normen, waarden, pijn, belang(en) en grenzen?

 

4. Vermijd conflicten niet

Geef in ieder geval je grens aan en geef als het even kan aan wat jij zelf zou willen, of hoe je het zou willen. Als je van mening verschilt over de beste aanpak, loont het bijna altijd om er een conflict van te maken. De oplossing wordt er beter van.

 

5. Speel op de bal, niet op de man

Hou zakelijke conflicten zakelijk. Vermijd grote woorden, heb het niet over de persoon maar over de kwestie, en toon respect voor de ander. Gebruik constructies als: 'Dat ben ik niet met je eens, volgens mij ...' en vermijd: 'Jij doet altijd ...'.

 

6. Onderhandel

Gaat het conflict over verdelingsvraagstukken, durf te onderhandelen. Dat is een kwestie van geven en nemen. Onderhandelen kan echter alleen als de ander dat ook wil. Benoem het dus. 'Oké, jij wilt dit, ik wil dat. Daar moeten we samen uit kunnen komen.'

 

7. Buig mee bij bazigheid

Als iemand erg bazig doet heeft het geen zin om net zo bazig te doen. Integendeel. Ga er maar een beetje in mee maar kom tegelijkertijd met concrete voorstellen over de werkwijze. Dit voorkomt dat het conflict uit de hand loopt.

 

8. Durf toe te geven

Laat je niet leiden door angst voor gezichtsverlies. Weet je zeker dat je boosheid terecht is? Of past een grootmoedig: 'Je hebt gelijk.'?

 

9. Hou voet bij stuk

Schiet bij tegengestelde belangen niet te snel in het compromis. Streef bij een zakelijk conflict zo lang mogelijk naar een oplossing waar iedereen beter van wordt. Hou dus in die situaties voet bij stuk!

 

10. Speel met conflicten

Pak het eens anders aan dan je gewend bent. Geef je mening of uit je gevoel zonder je schuldig, beschaamd of onzeker te voelen. Of laat iets een keer gaan, waar je normaal bovenop zit. Verras jezelf en je omgeving en doe ervaring op. Conflictvaardigheid brengt grote voordelen met zich mee. Bagatelliseer ze niet, maar leer er gemakkelijker en constructiever mee omgaan, en de kwaliteit van je leven zal zeker verbeteren. 

 

Tot slot
Niet alle conflicten zijn oplosbaar. Maar je kunt er wel voor kiezen je van een onoplosbaar conflict te bevrijden. Blijf er niet jarenlang in hangen want dat is desastreus voor je immuunsysteem en je levensenergie. Investeer in hulp als je niet in het reine kunt komen met onrecht en/of verdriet dat jou is aangegaan. De uitweg is vaak dichterbij dan je denkt. 

 

Gerelateerde blogs

Blog: Hoe om te gaan met onoplosbaar conflict (tips), 2016

Blog: Confrontatieangst en hoe je er in 5 stappen van af komt, 2016

Blog: Meebewegen, of grenzen stellen? 

 

 

Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

De kracht van disbalans

10-02-2017 15:32

Ook wel eens leuk om een goed artikel van een collega te delen. Onderstaand artikel werd geschreven door Mireille Steenkamer, lifecoach bij House of Self Awareness. Ik heb er niks aan toe te voegen. :)

 

Als Life Coach werk ik met hoogopgeleide professionals van wie de coachvraag vaak neerkomt op de behoefte aan het vinden van balans tussen werk en privé. Het moment dat die vraag gesteld wordt, ben ik al geboeid. Waarom wil iemand zo graag in balans zijn?

Ik geloof juist in de kracht van de disbalans.

Heb je weleens een weegschaal gezien, zo’n ouderwetse waar aan de ene kant het lood staat en aan de andere kant bijvoorbeeld het meel? Wat zie je dan als hij in balans is? Als je een liniaal langs de bovenkant legt zie je een horizontale lijn. Ja, dan is het in balans, en dan? Je kan uitwijken naar links of naar rechts, hele kleine beetjes overigens en je moet altijd terug naar het midden, anders val je ervan af. De onderkant wankelt op één punt en is afhankelijk van wat er boven gebeurt. Dit voorbeeld leg ik op de driehoek, verleden – heden – toekomst of vader – moeder – kind.

fig1

We zijn zo druk met ‘in balans’ blijven dat we de focus verliezen. Het ‘druk bezig zijn met in balans blijven’ ontneemt kracht en is uitputtend. Kijk maar naar de driehoek: de onderkant moet zich op één punt staande zien te houden. Dit kan resulteren in het letterlijk omvallen, wat ook blijkt uit burn-outklachten.

Mijn visie is: draai het om. Je verleden, vader en moeder, maar ook je toekomst, dromen en verlangens, zijn je bouwstenen. De kracht van beide creëert jouw heden. Het heden, dat is waar je wilt zijn, want dat is het enige wat er echt is, in het hier-en-nu. Het gaat erom hoe jij je hier-en-nu op dit moment voelt, hoe het nu voor jou is.

fig2

We hebben allemaal overtuigingen, verhalen, ervaringen, trauma’s en emoties die uit het verleden komen en je hebt dromen, wensen en visioenen voor jezelf in de toekomst. Het samenbrengen van die twee brengt jou in het hier-en-nu. Daar is heel veel bewustwording voor nodig. Je hebt van nature een basis, dit vergeten we vaak. We vergeten vaak dat we allemaal een heel stevige, natuurlijke basis hebben. We hebben allemaal een moeder en een vader, en zij hebben ook ouders en zij ook en ga zo maar door. Vanuit die basis dragen we rijkdommen aan ervaringen met ons mee. Vanuit die basis hebben we een vrouwelijke en een mannelijke kant, een zachte en een harde kant, een passieve en een actieve kant. In de ene situatie heb je de zachte gevoelige kant nodig en in een andere de harde doortastende kant. Het herkennen van beide kanten en daar bewust van zijn brengt je naar een hoger niveau op het pad van zelfrealisatie.

fig3

Als er een disbalans is, bijvoorbeeld als je het gevoel hebt dat je te veel werkt, te weinig aandacht voor je kinderen hebt, vaak moe bent et cetera, dan is dat heel mooi materiaal om mee te werken. Wat maakt nou echt dat je dat doet, waar loop je van weg, wat wil je niet zien, of waar wil je naartoe en wat zet je in om daar te komen? Klopt dat wel met je ware natuur? Om deze vragen te beantwoorden, is het vaak nodig om naar je pijnpunt te gaan. Het woord zegt het al: pijnpunt. Dat is precies wat we niet willen: pijn. Wat we echter niet beseffen, is dat juist daar de kracht zit. Door het onder ogen zien en het doorleven van je pijn komt er een enorme kracht vrij en ont-dek je de andere kant van jezelf. Alles heeft namelijk een tegenhanger en daar zit de kracht. Als we de kracht niet ont-dekken, blijft alles zoals het is. Zo bestaat er geen schaduw zonder zon. De zon is er altijd, dag en nacht, soms zien we hem, soms niet. Bewustwording van je eigen disbalans, van hoe de dingen voor jou zijn, brengt je verder met het bouwen van jouw huis. Dat huis ben jijzelf.

fig4

Precies hierom geloof ik in de kracht van de disbalans. De disbalans wil jou iets vertellen en dat brengt jou in beweging, ongeacht naar welke kant. Door in beweging te komen, creëer je de mogelijkheid om de dingen vanuit een ander perspectief te zien van waaruit je andere keuzes kan maken dan voorheen, en dat zorgt voor ontwikkeling.

Mijn levensvisie is te worden wie je in werkelijkheid bent en ik laat mij inspireren door het gedachtegoed van C.G. Jung, waarbij het gaat om het samenbrengen van de tegenstellingen, de kracht van het (collectieve) onbewuste en bewuste, soms in beweging en soms even stil staan.

 

 

Gerelateerde blogs

Blog: Hoe maak je van een conflict een kans?

Blog: Ontmoet je schaduw, oktober 2015

Blog: Wat is een visie op vrede waard, die het conflict niet omarmt?, sept 2011

 

 

Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Wel of niet het conflict aangaan op het werk?

23-01-2017 17:50

Jasmina werkt als Ouderenverpleegkundige in een Amsterdams woon-zorgcentrum. Ze is o.a. de spil tussen cliënten, verzorgenden, huisartsen en ander zorg- en hulpverleners. Leuk werk, maar er gaat nogal eens iets mis. Aangezien het om kwetsbare mensen gaat is dit altijd enorm vervelend, en dit drukt zwaar op haar. Jasmina heeft de neiging de problemen op haar kap te nemen, maar dit begint te wringen. Ze vraagt zich af welke conflicten met collega’s ze nou wel, en welke ze niet aan moet gaan.  

 

Jasmina uit zich vrij kritisch over de organisatie waarvoor ze werkt. Ze ervaart de medische zorg als 'mager' en vindt dat de oudjes over het algemeen te weinig aandacht krijgen. Behalve dat dit hen ongelukkig maakt, heeft het volgens haar ook medische gevolgen. Sommigen cliënten worden angstig of agressief, en daar moeten dan weer pillen tegenaan. Haar collega’s aanspreken op zaken die blijven liggen voelt vaak ingewikkeld, aangezien de meesten keihard aan het werk zijn. Van binnen ervaart Jasmina bijna dagelijks strijd tussen haar loyaliteitsgevoelens en haar verantwoordelijkheid als kwaliteitsmedewerker. Vermoeiend!

 

Jasmina is ook bezorgd over haar eigen gezondheid. Ze voelt zich onrustig en moe. Als ze vrij is komt er weinig meer uit haar handen. De last weegt zwaar: ze moet zichzelf voortslepen. Richting de organisatie ervaart ze een tegenstelling in wat het management zegt belangrijk te vinden, en de daadwerkelijke keuzes die er gemaakt worden. Dit houdt haar ’s nachts wakker. Ze houdt van haar werk, maar acht de condities onvoldoende om het werk goed te kunnen doen. Stoppen met werken is voor haar geen optie; dit zou ze ervaren als falen…

 

Het klinkt zwaar, maar Jasmina lijdt. Zoals vele andere professionals in de zorg met haar. Een standaard oplossing voor dit probleem is er niet. Velen laten de druk maar gewoon oplopen totdat het escaleert en ze de Ziektewet indraaien. Anderen gaan jobhoppen; de kans op een andere werkplek is momenteel immers vrij redelijk voor een aantal functies. Alleen, zal men elders niet dezelfde omstandigheden aantreffen? Jasmina ziet in beide opties geen heil; ze wil een oplossing. Ze wil onderzoeken of er voor haar nog mogelijkheden zijn om beter met de situatie om te gaan.

 

De Jasmina’s in deze wereld zijn goud waard. Door structurele gebreken bespreekbaar te maken helpen ze zowel de klant als de organisatie vooruit. Maar haar vraag welke conflicten wel en welke niet aan te gaan is daarbij wel een hele terechte. Je kunt niet overal bovenop zitten. Conflicten waarvan je na een uur al weer de betrekkelijkheid inziet kun je beter loslaten. Zolang er geen sprake is van manipulatie en kwade opzet kunnen de meesten van ons een kleine woordenwisseling als gevolg van acute stress of verstoring van het werk(proces) prima aan. Voor dat soort zaken moet je vooral leren vlot en genereus sorry te zeggen.

 

Dus voor ieders gemoedsrust: voorkom kleingeestigheid en oefen jezelf in het snel loslaten van onschuldige stressreacties van jezelf en de ander. Je bouwt aan je eigen emotionele stabiliteit door je geest gericht te houden op de diepere waarde(n) die het werk voor jou heeft, denk aan:
- je financiële onafhankelijkheid
- de mogelijkheid die je werk biedt iets voor anderen te betekenen
- door jouw bijdrage een verschil te maken in de wereld
- het uiten van je creativiteit
- je levenswerk te kunnen delen met anderen
- dat het een werkomgeving biedt die bij je past
- de ruimte die het je geeft voor persoonlijke groei
- de mogelijkheid die het biedt tot spirituele ontwikkeling

 

Maar wanneer verworden deze argumenten tot uitvluchten om het conflict niet aan gaan, en kun je maar beter wel in actie komen?
- als je een bepaald conflict - groot dan wel klein! - simpelweg niet los kunt laten. Onder een klein conflict kan een diepe wond liggen, die aandacht behoeft, dus geef jezelf wat ruimte om die wond te helen.
- als je vaak behoefte voelt er met anderen over te praten, er over piekert en er misschien zelfs van wakker ligt
- als het probleem/conflict zich blijft herhalen en daardoor onoplosbaar lijkt (het speelt zo lang, daar is toch niks aan te doen is geen goed argument)
- als je jezelf op fouten begint te betrappen
- als je gezondheid er onder lijdt (vermoeidheid en/of spanningsklachten in nek, rug, schouders, buik, hart, zenuwen)
Kom je er zelf niet uit, stap dan naar je leidinggevende, P&O, of de bedrijfsarts. Durf te vragen om een vertrouwenspersoon (voor hulp bij indienen van klacht) en/of voor een (conflict)coach (voor jezelf, om met de situatie te dealen), want je werkgever is verplicht je actief te ondersteunen bij het voorkomen en verminderen van conflict, werkdruk en werkstress (wetgeving psychosociale arbeidsbelasting).

 

Wees er tenslotte ook alert op dat je niet over anderen heen walst als die een probleem met jou hebben! Beschouw feedback op je functioneren als een kado, ook al is de ander nog zo kritisch. Hiervoor open staan geeft je een geweldige gelegenheid om te groeien. De tijd en openheid die je hierin stopt betaalt zich altijd dubbel en dwars terug!

 

Nog even terug naar Jasmina. Zij heeft ervoor gekozen het gesprek aan te gaan met haar management. Naar aanleiding daarvan zijn er multidisciplinaire werksessies georganiseerd rondom bepaalde organisatiethema's. Daarnaast is Jasmina tijdelijk minder gaan werken om haar lichaam het herstel te gunnen dat het nodig had. Ze kijkt met grote tevredenheid terug op haar ingeving om korte metten te gaan maken met haar onvrede!

 

© Alexandra van Smoorenburg

 

Gerelateerde blogs

Blog: Hoe maak je van een conflict een kans?

Blog: De eerste stap bij conflict op het werk

Blog: Meebewegen, of grenzen stellen? 

 

 

 

Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het!  

Hoe om te gaan met onoplosbaar conflict (tips)

09-08-2016 17:12

1454546_1510690362567873_2941696365843880215_n (2016_01_30 19_46_52 UTC)

Na de workshop Benut je Conflict, die ze met (bijna) het hele team gevolgd hadden, dringt het nog meer door tot Darlene: ze moet aan de slag met het sluimerende conflict met haar collega. De situatie is een dagelijkse innerlijke strijd en bron van energieverlies voor haar geworden. Na het bewuste overleg waarin ze eindelijk lucht gaf aan haar irritatie, verloopt het contact stroef en vervelend. Latere toenaderingspogingen werden niet-ontvankelijk verklaard, waarna Darlene haar hoop op mijn workshop had gevestigd. Tot haar frustratie echter meldde de betreffende collega zich ziek op die dag. ‘Echt geen toeval hoor’, zegt ze, ‘ ze voelde vast nattigheid.’

 

Wat doe ik verkeerd?
Darlene heeft zodanig last van de situatie dat ze dolgraag gecoacht wil worden. Al bij de intake blijkt dat onder het conflict met haar collega een ervaring schuilgaat die haar feitelijk nog erger aan het hart gaat. Sinds vier jaar heeft ze geen contact meer met haar jongste zus Lela. Ja er was een ruzie, over iets kleins, en sindsdien wil Lela geen contact meer. Iedereen heeft zich ermee bemoeid, maar haar zus houdt stug afstand. Darlene kan het niet verkroppen. En nu ze weer zoiets heeft, met haar collega die alleen het hoognodige met haar deelt, wordt ze helemaal gek. ‘Wat doe ik verkeerd?! Waarom praten ze niet met me? Wat moet ik hiermee?’, jammert ze.

 

Conflictmijder verantwoordelijk voor onoplosbaarheid conflict
Darlene is niet de enige met dit probleem. Conflictvermijding is een groot probleem, en volgens mij in omvang een groter probleem dan het tegenovergestelde ineffectieve reactiepatroon: agressie. Conflict wordt immers meer vermeden dan uitgestreden. Mensen denken dat dit minder erg is, maar conflictmijding creeert net zo goed slachtoffers. Ongezien, en met schone handen, trekken conflictmijders geruisloos een spoor van verdriet achter zich aan. Zich geen rekenschap gevend van het feit dat ze de ander in onzekerheid en kwetsbaarheid achterlaten. Gedumpt voor wat? Voor wie? Waarom? Verdriet dat zomaar om kan slaan in minderwaardigheidsgevoelens, of haat.  
Conflictvermijding zorgt ervoor dat een conflict ongrijpbaar wordt en doorsluimert. Bewust dan wel onbewust trekt de mijder aan de touwtjes van de toekomstige vrede. In andere woorden: waar strijders oorlogen beginnen, zorgen mijders ervoor dat ze voortduren. De volwassen omgang is (natuurlijk): ontvankelijkheid voor de ander en dialoog. 

 

De arrogantie van de onwetendheid
Ik heb het altijd wonderlijk gevonden dat conflictmijders de destructiviteit van hun gedrag vaak met het grootste gemak bagatelliseren. Maar onder het mom van ‘er boven staan’, of ‘de ander niet willen kwetsen’ – ook zo’n geliefde drogreden - houden mijders de cirkel van lijden net zo hard in stand als strijders. Dus alle zelfvergoelijking ten spijt: conflictmijding is geen teken van beschaving, nooit. Conflictmijding heeft niets met liefde of loslaten te maken, maar met lafheid (angst), manipulatie (berekening), gemakzucht (luiheid), of onverschilligheid (liefdeloosheid). Wat allemaal vormen van onwetendheid zijn. Het is - net als agressie - een zwaktebod, dat verwijst naar het beschermen van eigenbelang. Agressie heeft alleen als 'voordeel’, dat het ‘out in the open’ is, waardoor er aan het probleem gewerkt kan worden.  

 

Slecht te begrijpen eigenbelang
‘Eigenbelang??’ Op Darlenes voorhoofd prijkt een groot vraagteken. ‘Welk belang zou mijn zus er bij kunnen hebben dat wij geen contact hebben?’ Ik leg uit dat het behalve om materieel belang, ook om ego gaat dat beschermd, of niet aan het licht mag komen. Mensen die een conflict in stand houden, houden vast aan hun boosheid om zich van jou, een bepaalde situatie of positie los te kunnen maken. Ze willen afstand, ruimte. Om iets anders te doen met hun leven, hun eigen keuzes te maken, of een richting in te slaan waar jij niet in past. Of waarvan ze denken dat jij die niet begrijpt of goedkeurt. Hun boosheid helpt hen om de keuze voor zichzelf te maken, afstand te creeren, en hun verdriet (over het afscheid, of het verleden) niet te hoeven voelen...' Hoe dan ook. Voor jou, de achterblijver, kan dat heel oneerlijk of onnodig voelen, maar de ander heeft het blijkbaar nodig en kan niet anders. En omdat je nooit alle details kent, kun je het ook niet veroordelen. ‘Pfff, niet veroordelen, ja dat zal best’,  verzucht Darlene, ‘maar daarmee ben ik er nog niet klaar mee.’  

 

Verlangen management
1239957_554078961312460_1696348202_n (2016_01_30 19_46_52 UTC)‘Wat zou je graag willen?’, vraag ik. ‘Dat we weer in gesprek komen’, zegt Darlene.
‘Is dat gezien je eigen en de pogingen van anderen een reële mogelijkheid?’, vraag ik.
‘Nee, niet echt.’ ‘Dan is dat de realiteit waarmee we aan de slag moeten.’  
Bam. Darlene kijkt verslagen. ‘Maar ik dacht… ik hoopte… misschien als ik het anders aanpak?’
‘Soms is dat zeker een optie, maar in dit geval niet, ben ik bang lieverd. Deze stevig vergrendelde deur krijg jij niet open, tenzij door te forceren. Maar forceren werkt niet. Ten diepste weet elk mens zich vrij, en verdraagt niemand dwang, claim of bemoeienis die als teveel wordt ervaren, ook al komt die uit nog zulke goede bedoelingen voort. Het ziet er naar uit dat de situatie jou uitdaagt een andere route te nemen: naar binnen, en niet naar buiten, richting de ander. Deze conflicten verwijzen naar een andere ontwikkelingsles dan herstel van de oude relatie.' 'Hoe weet je dat?', vraagt ze. 'Omdat jij overduidelijk je nek hebt uitgestoken, en de ander daar niet op in ging. Dat is de reality check.'

 

Tips voor omgaan met een onoplosbaar conflict
Het lijkt misschien een lang verhaal om bovenstaand punt duidelijk te maken, maar eenieder die ooit geconfronteerd werd met de halsstarrigheid van een dierbare die niet wil praten weet dat het aanvaarden van de realiteit zoals die is de lastigste stap is om te nemen. Deze stap is echter noodzakelijk. Een verzachtend inzicht dat ik mensen hierbij altijd meegeef is dat ze niet de situatie hoeven te accepteren (want hoe kun je accepteren dat bijvoorbeeld je kind je niet meer wilt zien, dat is niet te doen!), maar hun emoties over de situatie. Dus hun verdriet, teleurstelling, woede, en/of angst over het in de steek gelaten zijn. Die emoties zijn volledig je eigen zorg en verantwoordelijkheid. Daar op een goede manier zelf voor te zorgen, maakt dat je - nog los van vergeving - je innerlijke strijd los kunt laten. Dat zijn dingen die je kunt leren. Daarnaast is het van belang te onderkennen dat je op relationeel niveau niet altijd iets moet met een conflict. Misschien moet vooral de ander iets leren op betrekkingsniveau. En niet alle relaties zijn per sé voor het leven. Tot slot is het heel heilzaam om de blessing in disguise in het conflict te achterhalen. In elk (innerlijk) conflict zit een speciaal geschenk voor jou verborgen: een belangrijke boodschap, inzicht en/of ontwikkelingsmogelijkheid. Die kan alleen jij ontdekken. Al dan niet met hulp van je conflictcoach. :)   


© Alexandra van Smoorenburg, conflictbevrijder 

 

Gerelateerde blogs

Blog: ‘Kies jij maar.’ Over beschadigd verlangen, februari 2015

Blog: Meebewegen, of grenzen stellen?, februari 2015
Artikel: Over conflict en loslaten (een vies praatje), april 2013

 

 

Vond je dit artikel de moeite waard? Reageer, like of deel het! 

 

Van bazig doen naar leiding geven

Van bazig doen naar leiding geven
30-05-2016 16:52

'Mijn probleem is waarschijnlijk de manier waarop ik communiceer', verzucht Anja, lid van een wijkzorgteam. 'Een van mijn collega's noemde me laatst 'nogal bazig'. En dat ben ik ook. Of nee, ik zeg het niet goed. Ik ben dat niet, maar ik doe het wel. Als ik het druk heb op mijn werk, heb ik de neiging kortaf te zijn. Volgens mij komt het gewoon daardoor. Nu heeft het team me te kennen gegeven er iets aan te gaan doen. Ik zou echter niet weten hoe. Die drukte valt niet te voorkomen lijkt me. Daarom ben ik hier.'

 

Anja praat stoer, maar duidelijk is dat ze behoorlijk geraakt is door de kritiek van haar collega's. Waarom begrijpen ze haar niet? Ze kunnen toch wel snappen dat ze het niet zo bedoelt?! Ze is toch collegiaal? En de anderen zijn toch ook niet perfect? Ze komt met een paar verwijten richting andere teamleden. Als ik haar uiteindelijk vraag wat ze graag wil bereiken zegt ze tot mijn verrassing: 'Bereiken? Ik heb altijd een leidinggevende functie geambieerd. Volgens mij past dat bij mij. Maar blijkbaar heb ik nog wat te leren.' 

 

‘Misschien is deze confrontatie met je collega's dan niet helemaal voor niks op je pad gekomen’, zeg ik vriendelijk. Zou het interessant voor je zijn om te kijken naar je leidinggevende kwaliteiten? Hoe je deze met iets meer gratie en volwassenheid zou kunnen gaan uitoefenen? Daarbij zal het goed zijn om ook naar binnen te kijken. Want hoe je een ander aanstuurt weerspiegelt hoe je jezelf aanstuurt. Zullen we daar ook eens naar kijken dan?’ 
Anja kijkt me verheugt aan. 'Ja!', zegt ze. 'Dat lijkt me wel wat. Daar heb ik dan ook nog wat aan.'

 

Wat Anja momenteel in haar huidige samenwerking met anderen belemmert, is haar overtuiging dat ze het zelf allemaal beter en sneller kan. Ook is ze erg bang voor fouten, waardoor ze haar collega’s constant loopt te controleren. Als we hier wat dieper op ingaan legt ze opeens de link met haar geschiedenis. Als kind droeg ze veel verantwoordelijkheid. Haar moeder had een chronische ziekte en als er iets mis ging - wat wel eens gebeurde - had dit vervelende gevolgen, zowel voor haar moeder als voor haarzelf. Het verschil met nu is echter, dat ze er op haar werk niet alleen voor staat. Ze heeft immers collega's. Eigenlijk heeft ze nooit stilgestaan bij het effect van haar gedrag op haar collega’s. Noch bij het effect van haar gedrag op haarzelf!

 

Anja komt tot de conclusie dat ze door het delen van verantwoordelijkheid niet alleen haar collega’s, maar ook zichzelf meer ruimte geeft. Ruimte, die ze hard nodig heeft om het overzicht te houden over haar werk: een eerste vereiste als je leiding wilt geven aan jezelf en anderen. Daarnaast komt ze tot een paar krachtige adviezen, die niet zozeer betrekking hebben op haar manier van communiceren, als wel op haar innerlijke houding ten aanzien van haar collega's. Via deze weg wil ze ze graag met je delen: 

 

Om minder bazig te zijn cq haar leidinggevende kwaliteiten te versterken komt ze tot de volgende richtlijnen voor zichzelf: 

1) Minder bot confronteren, maar inzicht te bevorderen

Dus in plaats van haar collega’s te wijzen op fouten (waar ze een handje van heeft) hen te vragen wat ze zelf van een bepaald resultaat vinden. 

2) Uitkomsten open laten
Dus wat minder de betweter uithangen, die precies weet hoe zaken uitpakken, en wat meer afwachten hoe zaken zich ontwikkelen.   

3) Bereid zijn van anderen te leren 
Dus wat minder haar autoriteit te laten gelden. En meer bereid te zijn te leren van haar collega’s.

4) Anderen ook laten scoren
Dus minder zelf te willen scoren. En meer door te vragen naar de argumenten van haar collega’s, zodat ook zij kunnen schitteren en tot hun recht komen. 

5) Anderen helpen het zelf te doen
Dus minder te verwachten van collega’s, en in plaats van het van hun over te pakken, hen te vragen wat ze nodig hebben om een bepaald doel te bereiken. 

 

Mooi resultaat niet? Zou jij je ook graag beter willen voelen op je werk? Laat je eens coachen, je knapt er van op!

 

 

Gerelateerde blogs

Blog: Bij jezelf blijven in conflict kan ook een struikelblok zijn!, maart 2015

Blog: Hoe krijg ik helder wat ik wil?, nov 2014

Artikel: Wat de boeddha over leiderschap te vertellen had. Zes leiderschapsprincipes, april 2014

 

 

Laat me weten of je dit artikel de moeite waard vond, en reageer, like of deel het! 

reacties  0 reacties reageren

Confrontatieangst en hoe je er in 5 stappen van af komt

Confrontatieangst en hoe je er in 5 stappen van af komt
11-02-2016 12:34

Ellen (verpleegkundige) valt stil en kijkt me met grote ogen aan. ‘Wat gebeurt er?’, vraag ik. ‘Tot nu toe was het leuk, de coaching’, zegt ze. ‘Ik zie nu hoe ik mezelf tekort doe en waar mijn kansen en mogelijkheden liggen. Maar als ik alleen maar denk aan een gesprek met die man, word ik niet goed! Alles wordt week van binnen. Ik kan dat gewoon niet.’
‘Ik dacht al, wat gaat het allemaal gemakkelijk’, zeg ik droog, ‘fijn dat we eindelijk bij het echte punt zijn aangekomen.’

 

Ellen heeft confrontatieangst, en niet zo'n beetje. Confrontatieangst is de bijna instinctieve neiging om confrontaties uit de weg te gaan en te negeren. Een ingesleten patroon waarmee je behoorlijk in de problemen kunt komen. Om verder te komen in je leven moet je immers confrontaties aan durven gaan. Ellen ontwikkelde haar conflictvermijdingsstrategie toen ze als kind leerde dat het geen zin had om in opstand te komen tegen de macht die bepaalde volwassenen over haar hadden. Maar Ellen is nu geen klein kind meer. En haar leidinggevende geen boeman, die niet wil luisteren. 

 

Toch duikt Ellen nog steeds volautomatisch weg elke keer dat er een confrontatie dreigt.  Op het moment zelf heeft ze nauwelijks in de gaten dat ze dit doet; meestal realiseert ze zich achteraf pas dat ze ook iets had kunnen zeggen of doen. Maar dan is het te laat vindt ze. ‘Ik loop altijd achter de feiten aan’, verzucht ze verdrietig. Het is pijnlijk voor haar te ontdekken dat ze nog steeds het gedrag vertoont dat hoort bij de mogelijkheden die ze als klein kind had, toen ze voor haar veiligheid afhankelijk was van haar verzorgers.

 

Ellen wil het nu echt anders. Ze is in een fase in haar leven dat het pijnlijker voor haar is om in de knop te blijven, dan om te gaan bloeien. Ze verlangt naar meer erkenning en waardering en wil meer uit haar werk en carrière halen dan haar lukt. Vanwege dit verlangen is ze nu bereid haar confrontatieangst en de pijn die daar onder ligt onder ogen te zien. In mijn ervaring is dit verlangen een belangrijke voorwaarde om daadwerkelijk verandering te bewerkstelligen. Pas dan begint er deep down iets te duwen en stromen dat er voor zorgt dat je ook echt iets gaat doen.

 

Maar confrontatieangst is niet niks, laat ik daar duidelijk over zijn. Het is een vorm van vluchtgedrag, net als ontkennen dat er een probleem is, je terugtrekken (bijvoorbeeld door te veel te slapen) dagdromen, zweverig doen, altijd maar bezig zijn (te veel sporten, werken, eten, drinken), je dwangmatig vasthouden aan rituelen en gewoonten, verslaving en vechtgedrag (wat een manier is om je verlies, tegenslag of angst niet te hoeven voelen). En dus verwijst het soms naar vrij ernstige onverwerkte negatieve ervaringen. Zo ook bij Ellen. Zich van haar vluchtgedrag bevrijden is dan ook een heel proces, dat een bewuste keuze, motivatie en investering vergt.  

 

5 stappen om los te komen van confrontatieangst
Het proces van loskomen verloopt als volgt:
- Op de eerste plaats de erkenning dat je een probleem hebt dat jou heel veel kost. Denk aan je relatie, je carrière, en zelfs je gezondheid. Vluchtgedrag maakt je bitter, lijdzaam en passief en niet de persoon die je van binnen bent.
- Op de tweede plaats een beeld en verlangen naar de waardevolle mens die in je zit, en dolgraag het licht wil zien.
- Op de derde plaats een mindset die ondersteunend is en je helpt dit proces aan te gaan. Die mindset kun je overigens alleen maar in je eigen geest vinden, niet in adviesjes van buiten.
- Op de vierde plaats goede zelfzorg: liefdevolle aandacht en zorg voor het gekwetste kind in jou. Dat doe je middels eenvoudige maar belangrijke oefeningen en affirmaties.
- Op de vijfde plaats door te oefenen met nieuw gedrag, in dit geval het aangaan van lastige gesprekken. Omdat het oude patroon nooit helemaal zal verdwijnen is het nodig om een nieuw, alternatief patroon in te slijpen. Dat komt niet tot stand door erover te praten, maar door het te doen.

Wil jij ook je vluchtgedrag tackelen en de kwantumsprongen maken waar je deep down naar verlangt, gun jezelf dan een conflictcoachingtraject, of de training Conflicthantering voor Conflictmijders.

 

Hartelijke groet, Alexandra

 

Gerelateerde blogs

Blog: Tolerantie als valkuil, oktober 2015

Blog: De eerste stap bij conflict op het werk, juli 2015

Blog: ‘Kies jij maar.’ Over beschadigd verlangen, februari 2015

 

 

Laat me weten of je dit artikel de moeite waard vond, en reageer, like of deel het! 

 

Drie adviezen om psychosociale arbeidsbelasting terug te dringen in de Zorg

Drie adviezen om psychosociale arbeidsbelasting terug te dringen in de Zorg
26-01-2016 12:27

Conflict, werkdruk en werkstress vormen een groot probleem in de Zorg- en Welzijnssector. Een kwart van de totale instroom in de WIA komt uit deze sector. Ook het arbeidsgerelateerde verzuim ligt er 20% hoger dan gemiddeld in Nederland (Sectorrapportage 2013). Dit ondanks de alomtegenwoordigheid van Arbocatalogi bij instellingen sinds 2008. Dit illustreert maar weer dat er meer nodig is dan beleid alleen.   

 

Het ware probleem
Gelukkig is er steeds meer aandacht voor agressie binnen de sector. Wat echter stelselmatig onderbelicht blijft is het nog veel grotere probleem van het vermijden en bagatelliseren van conflict, werkdruk en werkstress in de sectoren Zorg en Welzijn.  Hierdoor medicaliseren en juridiseren situaties. Een kostbare grap, die er bovendien voor zorgt dat onderliggende duurzame (organisatie)problemen niet aangepakt worden en conflict, werkdruk en werkstress blijven voortbestaan.  

Het feit dat er wetgeving en arbobeleid is op het gebied van psychosociale arbeidsbelasting is mooi, maar niet voldoende. De vraag die organisaties zich zouden moeten stellen is dan ook: wat kunnen we - gezien de gigantische kosten - effectief doen om psa en het bijbehorende verzuim terug te dringen? 

 

Onze visie op de aanpak van psychosociale arbeidsbelasting
Conflict en stress zijn de belangrijkste oorzaken van ziekte, verzuim en verminderde productie, en dus loont het deze factoren actief terug te dringen. Daartoe zullen organisaties de weg van bewustwording en bijsturing moeten gaan. Onderzoek heeft aangetoond dat positieve aandacht voor conflict, fouten en weerstanden het zelfvertrouwen, de gezondheid en de productiviteit van een organisatie doen toenemen.  

 

Daarom drie adviezen om werkdruk en werkstress terug te dringen:  

  1. Investeer in conflictbewustzijn en een positieve mindset
    Dit kan eenvoudig en kosteloos door als organisatie structureel waarderendop conflicten, fouten en weerstanden te reageren en deze als kansen voor persoonlijke groei en organisatieontwikkeling te duiden. 
    > Organiseer regelmatig inspirerende workshops voor MT en teams op dit gebied, om mensen alert te houden. 
    > Communiceer middels publicatie in het organisatieblad openlijk over lastige conflicten en dilemma's in de organisatie en hoe ze opgelost zijn.

  2. Investeer in conflictvaardigheid 
    Faciliteer vooral dat mensen zelf hun conflicten oplossen. 
    Lukt dit niet, wees dan terughoudend met verwijzen naar bemiddeling (gericht op herstel) of mediation (gericht op afscheid nemen) en schuif eerstconflictcoaching (bij incidenteel probleem) of eenconflictvaardigheidstraining (bij structureel probleem) naar voren. Grijp m.a.w. conflictsituaties aan om medewerkers conflictvaardiger te maken. 

  3. Formuleer naast het Verzuimbeleid een duidelijk Conflictbeleid 
    De meeste medewerkers weten absoluut niet welke route te bewandelen als ze met een conflict te maken krijgen! Formuleer daarom een helder conflictbeleid dat medewerkers houvast geeft wanneer ze tegen conflict aanlopen. De belangrijkste vragen die beantwoord moeten worden is met welk conflict ze naar wie toe kunnen gaan, en hoe de veiligheid geborgd is. 

Onze visie op verzuimreductie: begin bij het begin en maak conflictvaardigheid tot een topprioriteit. Dit brengt het verzuimcijfer omlaag en bespaart een middelgrote organisatie al gauw miljoenen! Conflictvaardigheid is van cruciaal belang voor het zelfvertrouwen, de gezondheid en de productiviteit van de organisatie.

Geïnteresseerd in een inspiratiebijeenkomst over de kansen van conflict(hantering) voor uw hoger management? Benader ons via www.devrijplaatscoach.nl voor een kosteloze presentatie! 

 

© Alexandra van Smoorenburg

 

Gerelateerde blogs

Blog: Hoe maak je van een conflict een kans?

Blog: De eerste stap bij conflict op het werk

Artikel: Anti-agressiebeleid: een krachtige impuls voor cultuurverandering 

 

 

 

Laat me weten of je dit artikel de moeite waard vond, en reageer, like of deel het! 

Waar het om gaat

Waar het om gaat
24-12-2015 16:42

Heel dat kerstverhaal zit toch nondeju goed in mekaar. Het leent zich voor diepzinnige individuele bespiegeling, is aanleiding voor collectieve feestelijkheden, alsook een bron om flink geld aan te verdienen. Een spiritueel, sociaal en commercieel succesverhaal dus. Een verhaal dat je confronteert met het avontuur van het leven, met een hoop drama, alsook met de vraag waar het om gaat in het leven. Het kerstverhaal vertelt dat het gaat om het kind, dat symbool staat voor de essentie en potentie van het leven. Daarnaast vertelt het dat die essentie ‘goddelijk’ is: het is een goddelijk kind, een associatie die elke ouder kan plaatsen, gezien de liefde en het ontzag die er door je heen stromen bij de geboorte van je kroost. Het kerstverhaal spreekt daarmee onze diepste sentimenten en waarden aan.

 

Vanmiddag sprak ik een lieve studiegenoot van vroeger die mij vertelde zich van het leven te willen beroven. Een getalenteerde, warme, mooie vrouw van inmiddels middelbare leeftijd, met een enorme hoeveelheid problemen. Ze zei er geen gat meer in te zien en ik kon goed begrijpen waarom. Ernstige lichamelijke klachten na een ongeluk, trauma, financiële problemen, problemen in de relatie, alsook met twee van haar drie kinderen. Vooral dat laatste snijdt diep door haar ziel. De pijn van het in de steek gelaten zijn door haar kinderen. De koude logica er maar beter niet meer te kunnen zijn, omdat ze dood meer waard zou zijn dan levend. Ik dacht aan de lieve warme vrouw die ik kende, en die het nu schijnbaar niet meer lukt haar menszijn te beleven te midden van haar geliefden. Wat me deed denken aan een kerstverhaal dat Paul de Blot ooit vertelde.  

 

Hij vertelde over een bedevaartplaats ergens in de Italiaanse Alpen, die naar een bijzondere kerstkribbe leidt. De pelgrims kruipen er één voor één een grot in, die steeds nauwer wordt. Ze verwachten ergens in de diepte een kerstkribbe te vinden, maar wat ze uiteindelijk aantreffen is een spiegel. In plaats van het goddelijk kind, zien ze dus plotseling tot hun verrassing hun eigen gezicht weerspiegeld. Op de spiegel staat geschreven: 'Hier ben ik mens geworden'. Met andere woorden: in het donkerste donker van het bestaan vind je jezelf. Het goddelijke / de liefde vind je niet buiten je, niet in je geliefden, niet in je carriere, niet in je bezittingen, niet in religie, maar in je zelf. In je mens zijn. Het kerstkind, dat ben jij.
Aan de andere kant van de lijn werd het even stil. 'Maar het doet zo'n pijn Alexandra, ik trek het gewoon niet meer.' 

Nee, dat begrijp ik, zo gemakkelijk gaat dat niet. Al hoopt iets in mij vurig dat de kerstboodschap toch ergens geland is in haar. 

 

 

Gerelateerde blogs

Blog: Kerststress. Persoonlijk blogje over het integreren van mijn strijdvaardige kant, dec 2014

Gedicht: Als iemand mij nou maar had opgeraapt, okt 2013

Blog: Hoe word je gelukkig? Mijn visie op deze universele lezersvraag, sept 2013

Compassie in tijden van conflict

Roxy playing Maria
Roxy playing Maria
01-12-2015 17:58

Ik zit te wachten op Riëtte, met wie ik nog een laatste afspraak heb na het lastige gesprek dat ze met haar manager zou hebben. We hebben dat gesprek goed voorbereid samen, en dan is het daarna altijd een beetje spannend: zou ze het er goed vanaf hebben gebracht? Heeft ze op een positieve manier haar boodschap over kunnen brengen en kon ze goed bij zichzelf blijven? Als het gelukt is zal dit een boost aan haar zelfvertrouwen geven. En zal ze zich waarschijnlijk ook een stuk conflictvaardiger voelen. Ondervinding is immers de beste leermeester.

 

Als ik de haar de trap op zie komen bij het Coachhuis waar ik vaak werk weet ik al genoeg. Lichte tred, hoofd omhoog en een vrolijk ‘sorry, ik ben wat vroeg, is dat erg?’ 

 

Flabbergasted
Riëtte geniet zichtbaar van het moment. Nadat ze zich goed genesteld heeft met een kop warme chocolademelk zegt ze: ‘Ik was zenuwachtig, maar het is zó goed gegaan! Ik ben er nog helemaal flabbergasted van. Hij begreep me. Hij snapte het gewoon, en ik hoefde er niet eens voor te vechten. Het is zo’n ongelooflijke opluchting. Ik denk dat hij …. ik zie haar slikken… hij had gewoon compassie met mij’, zegt ze met een dik brok in haar keel. Ze kan haar tranen niet langer bedwingen.

 

Compassie

Ik had wel vaker stilgestaan bij compassie, maar dan meer bij wat het is en hoe je het eventueel kunt versterken, niet zozeer bij wat het betekent om het te ontvangen. Compassie, oftewel mededogen, is iets heel natuurlijks. Het is niet alleen aan mensen voorbehouden, dieren kennen ook compassie. Ik heb dat zelf een keer mogen aanschouwen toen Roxy, de mopshond van onze buren, als een zenuwachtig verpleegstertje om onze poes Gyello heen trippelde, nadat deze gewond was geraakt. Wat te doen? Ik zag haar zorg en verlangen om te helpen, en hoe ze er uiteindelijk in berustte en er naast ging liggen. Een aangrijpend teder moment, om nooit te vergeten. Ook Gyello zal het goed hebben gedaan, want compassie helpt daadwerkelijk lijden te verzachten en verminderen. Iets wat ook tot uitdrukking komt in het gezegde: gedeelde smart is halve smart.

 

Medelijden
Wellicht is het goed in dit kader het verschil tussen mededogen en medelijden toe te lichten, kennis die uit het boeddhisme komt en bevestigd wordt door de moderne neurowetenschap. In het boeddhisme wordt medelijden gezien als een gevoel en  mededogen als een morele mentale factor. Volgens de neurowetenschap is medelijden een primaire (niet bewuste) reactie op lijden, als gevolg van de activering van onze spiegelneuronen. Je ziet bijvoorbeeld de ander zijn hoofd stoten en jij schrikt en roept ‘au!’. Herkenbaar? Dit ‘mee lijden’ gebeurt zowel bij pijn als bij emoties en is de basis van empathie (invoelingsvermogen). Nadeel van medelijden is, dat het een vermeerderend effect op de hoeveelheid leed heeft. Meejanken helpt niet, zeggen wij dan, en dat klopt ook. Je helpt er de ander niet mee, want die gaat zich er alleen maar nog zieliger door voelen, en jij laadt lijden op je dat helemaal niet van jou is.

 

Niet dat je je nou schuldig gaat voelen over je spontane medelijden! Je hebt die spiegelneuronen nu eenmaal, daar kun je niks aan doen. En de een heeft er meer van dan de ander. De suggestie is alleen: blijf er niet in hangen. Wees je bewust van het mechanisme en oefen je erin je gevoelens van medelijden los te laten. Door met je aandacht naar je eigen ademhaling (je neutrale zelf) te gaan. En vat je medelijdenreactie gewoon op als een signaal om je vermogen tot compassie te trainen!

 

Compassie trainen

Maar hoe doe je dat? Hoe help je jezelf en de ander minder gebukt te gaan onder lijden? De boeddha had daar hele interessante dingen over te melden. Met betrekking tot het ontwikkelen van compassie noemde hij drie aspecten/stadia:
- Het eerste en belangrijkste is  aanwezigheid / openheid naar de situatie. Er zijn voor iemand anders of voor jezelf, zonder je te veel laten meesleuren door heftige emoties en oordelen.
- Het tweede stadium is aspiratie. Dat je de ander (of jezelf) bewust toewenst dat hij of zij vrij wordt van pijn en lijden. Dat wil zeggen dat je de ander licht en liefde 'stuurt'; geen zorg en pijn. Zie bijvoorbeeld de ander lachend voor je, vrij van pijn. 
- Het derde stadium is iets doen voor de ander. Dat is het summum. In actie komen voor een ander mens is iets heel bijzonders. Maar het kan niet altijd. Daar kun je je heel onmachtig over gaan voelen, al dat hoeft niet: doe wat je kan, zonder jezelf te forceren. Stadium een en twee zijn ook al heilzaam voor de ander (of jezelf).

 

Kerstkado
Terug naar Riëtte en haar diepe geraaktheid door de opstelling en compassie van haar manager (die ze natuurlijk voor een groot deel ook zelf opgeroepen had, door haar eigen integere opstelling, maar dat terzijde). Feit was dat hij haar genereus erkenning gaf voor feiten en omstandigheden die ze noemde en voor haar goede intenties, waarmee hij bij haar iets heel maakte, wat kapot was. Waardoor bij Riëtte alles weer ging stromen richting werk. Dit zette mij achteraf aan het denken. Het deed me terugdenken aan de dierbare momenten van compassie in mijn leven. Herinneringen die ook mij tot tranen van dankbaarheid roerden. 

 

Dit bracht me op een idee. We zitten al weer in de kerstmaand. Ik zou je willen uitnodigen om eens na te denken over momenten waarop jij je diep begrepen en gezien hebt gevoeld in je leven. Misschien door een naaste, misschien door een wildvreemde. Het kan zijn dat je even moet zoeken, maar iedereen heeft deze momenten ervaren. Wie weet kun jij je dankbaarheid nog delen met degene die er in het holst van je leven voor jou was. Dat lijkt me een mooi kerstkado!

 

Gerelateerde blogs

Blog: De onderschatte kracht van vriendelijkheid op de werkvloer, sept 2014

Video: Leuk filmpje over de kracht van empathie, sept 2014

Blog: Mijn collega's vergeven? Ammehoela!, oktober 2014 

 

 

 

Laat me weten of je dit artikel de moeite waard vond, en reageer, like of deel het! 

Teveel stress beschadigt je hersenen

Microglia: de huishoudsters van de hersenen
Microglia: de huishoudsters van de hersenen
15-11-2015 10:51

Auteur: René Hogenes

 

Stress, we hebben er allemaal last van

Ervaar je op dit moment veel stress omdat het te druk is, of omdat je je zorgen maakt? Als je regelmatig te veel en te lang negatieve stress ervaart, dan is je brein continue bezig om te bepalen of je moet vechten of vluchten. Dat voel je in de vorm van onrust, frustratie of het vermijden van moeilijke taken. Als dat voor je gevoel te vaak voorkomt, dan verminderen je prestaties. In stressvolle situaties maakt je lichaam namelijk cortisol aan, een stresshormoon. Cortisol maakt je lichaam en geest onmiddellijk klaar voor actie. Maar je lichaam steelt die energie van je toekomstige reserves.

 

De veel stress beschadigt je vitale hersenfuncties

Wat doet een te lange blootstelling aan cortisol in je lichaam? Als cortisol te lang aan wezig is dan:

  •          sluit je denkproces zich af
  •          zet je je immuunsysteem uit
  •          verbruik je versneld je fysieke energie
  •          beschadig je je geheugen
  •          beschadig je je vermogen tot emotionele controle

Het is dus zeer belangrijk voor jezelf en je relaties om je stress binnen gezonde grenzen te houden.

 

Chronische stress
Als je chronische stress ervaart, dan produceren je hersenen een enzym; protein kinase C. Dit enzym breekt delen af van je neuronen; hersencellen in je centraal zenuwstelsel. Deze neuronen zijn verantwoordelijk voor je geheugenfunctie en je emotionele controle.

Bron: Proceedings of the National Academy of Sciences, Amy Arnsten, professor of neurobiology at Yale University.

 

Is deze hersenschade herstelbaar?
Ja, als je zorgt dat het enzym - protein kinase C - in je hersenen verwijdert, dan stopt het afbraakproces.

Dat kan door:

  •          Time-out
  •          Medicijnen
  •          Extra energie

Time-out
Je kunt na elke stressperiode een time-out nemen, afhankelijk van de duur en intensiteit van de stress. Vraag je veel van jezelf, dan zou je na elke zeven weken een week gas terug moeten nemen. Hersteltijd is even belangrijk als hard werken om prestaties langdurig te waarborgen.

 

Medicijnen
In de toekomst is medicatie misschien een nieuwe oplossing. Naar verwachting komt er een medicijn dat het specifieke enzym vernietigt. De ontwikkeling van een medicijn vraagt gemiddeld een miljard aan investering. Het gaat daarom nog jaren duren voordat dit beschikbaar komt. De bestaande medicijnen - zoals lithium - die stemmingen stabiliseren, werken zeer beperkt en hebben invloed op andere organen zoals nieren, schildklier en hart.

 

Extra energie
Een andere manier is je persoonlijke energie te verhogen:

  •          Je lichaam van voedingsstoffen voorzien om scherp te blijven zónder cortisol
  •          Minimaal 30 minuten per dag bewegen om je stresshormoon af te breken
  •          Gezonde rituelen inbouwen in je dagelijkse routine

 

Gerelateerde blogs

Artikel: Stress? Zo krik je in vijf minuten je energieniveau weer omhoog!, februari 2014

Blog: Wat te doen als de werkdruk je te hoog wordt, jan 2014

Artikel: Baanbrekend goed nieuws over stresshantering, nov 2013

 

 

Laat me weten of je dit artikel de moeite waard vond, en reageer, like of deel het! 

 

reacties  0 reacties reageren